
der Waldboden
dno lasu
Wierzchnia warstwa podłoża w lesie, składająca się z ziemi, próchnicy, liści, igieł i innego materiału organicznego.
Im Herbst ist der Waldboden von bunten Blättern bedeckt.
Jesienią dno lasu jest pokryte kolorowymi liśćmi.
dno lasu
der Waldboden, die Waldböden
Wczytuję zapisany stan.

dno lasu
Wierzchnia warstwa podłoża w lesie, składająca się z ziemi, próchnicy, liści, igieł i innego materiału organicznego.
Im Herbst ist der Waldboden von bunten Blättern bedeckt.
Jesienią dno lasu jest pokryte kolorowymi liśćmi.
| rodzaj | męski der |
|---|---|
| liczba mnoga | die Waldböden |
| Genitiv | des Waldbodens |
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | |
|---|---|---|
| Nominativ | der Waldboden | die Waldböden |
| Akkusativ | den Waldboden | die Waldböden |
| Dativ | dem Waldboden | den Waldböden |
| Genitiv | des Waldbodens | der Waldböden |
Rodzajnik zmienia się zależnie od przypadku; jest zaznaczony kolorem.
„Waldboden” (dno lasu) składa się z „Wald” (las) i „Boden” (ziemia). Podstawa „Boden” (ziemia) oznacza tutaj ziemię należącą do lasu.
Der Waldboden ist nach dem Regen besonders weich.
Po deszczu dno lasu jest szczególnie miękkie.
Mówiąc o położeniu, często używa się z „Waldboden” (dno lasu) połączenia „auf dem Waldboden” (na dnie lasu). Przyimek „auf” (na) łączy się tutaj z Dativem, ponieważ chodzi o stałe miejsce.
Auf dem Waldboden lagen zahlreiche Kastanien.
Na dnie lasu leżały liczne kasztany.
Częste połączenia to „feuchter Waldboden” (wilgotne dno lasu), „weicher Waldboden” (miękkie dno lasu) i „den Waldboden bedecken” (pokrywać dno lasu). Jako pokrycie często wymienia się liście, igły, mech lub gałęzie.
Eine dicke Schicht Moos bedeckte den Waldboden.
Gruba warstwa mchu pokrywała dno lasu.