
ein
یک
حرف تعریف نامعینی که همراه با اسم مذکر در مفردِ Nominativ یا اسم خنثی در مفردِ Nominativ یا Akkusativ میآید. پیش از اسم مؤنث، شکل آن در Nominativ و Akkusativ «eine» (یک) است.
Ein Mann kauft ein Auto.
مردی یک ماشین میخرد.
یک
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

یک
حرف تعریف نامعینی که همراه با اسم مذکر در مفردِ Nominativ یا اسم خنثی در مفردِ Nominativ یا Akkusativ میآید. پیش از اسم مؤنث، شکل آن در Nominativ و Akkusativ «eine» (یک) است.
Ein Mann kauft ein Auto.
مردی یک ماشین میخرد.

یک
عدد اصلی برای رقم 1، وقتی به اسم مذکر یا خنثی مربوط باشد و روی آن تأکید شود. برای اسم مؤنث، شکل آن در Nominativ و Akkusativ «eine» (یک) است.
Ich möchte bitte nur ein Brötchen, nicht zwei.
لطفاً فقط یک نانِ گرد میخواهم، نه دو تا.
پسوندهای «ein» (یک) الگویی برای گروه بزرگی از واژهها هستند که «kein» (هیچـ) و حروف تعریف ملکی، مانند «mein» (مال من)، «dein» (مال تو) و «sein» (مال او)، نیز به آن گروه تعلق دارند. اگر صرف «ein» را یاد بگیرید، میتوانید همهٔ این واژههای دیگر را هم درست به کار ببرید.
Das ist ein Hund, das ist mein Hund, und das ist kein Hund.
این یک سگ است، این سگِ من است و این سگ نیست.
وقتی «ein» (یک) بدون اسم و بهتنهایی میآید، پسوند میگیرد. برای اسمهای مذکر به «einer» (یکی) تبدیل میشود، برای اسمهای خنثی معمولاً به «eins» (یکی) و برای اسمهای مؤنث به «eine» (یکی) تبدیل میشود.
Ist hier ein Arzt? – Ja, ich bin einer.
اینجا دکتری هست؟ ـ بله، من یکی هستم.
Hast du ein Taschentuch? – Ja, hier ist eins.
دستمال کاغذی داری؟ ـ بله، این هم یکی.
Brauchst du eine Tasche? – Ja, ich nehme eine.
کیف لازم داری؟ ـ بله، یکی برمیدارم.
در دو حالت مهم، «ein» (یک) پسوند ندارد: پیش از اسم مذکر در Nominativ و پیش از اسم خنثی در Nominativ و Akkusativ.
Ein Mann steht vor der Tür.
مردی جلوی در ایستاده است.
Ein Kind spielt mit einem Ball.
کودکی با یک توپ بازی میکند.
اینکه «ein» (یک) بهعنوان حرف تعریف نامعین یا «1» (یک) بهعنوان عدد به کار رفته باشد، به تکیه بستگی دارد. وقتی بهعنوان عدد به کار میرود، برای نشان دادن تعداد، تأکید زیادی روی آن میشود.
Ich hätte gern ein Brötchen.
من یک نانِ گرد میخواهم.
Bitte nur ein Brötchen, nicht zwei!
لطفاً فقط یک نانِ گرد، نه دو تا!
پیش از اسم مؤنث در مفرد، در Nominativ و Akkusativ از شکل «eine» (یک) استفاده میشود. لازم نیست حرف تعریف را بین این دو حالت تغییر دهید. پسوند «-e» نیز در اینجا در «keine» (هیچـ) و صفتهای ملکی مانند «meine» (مال من)، «deine» (مال تو) و «seine» (مال او) دیده میشود.
Eine Frau wartet an der Haltestelle.
زنی در ایستگاه منتظر است.
Ich sehe eine Frau an der Haltestelle.
من زنی را در ایستگاه میبینم.
Das ist eine Lampe. Das ist meine Lampe. Das ist keine Lampe.
این یک چراغ است. این چراغِ من است. این چراغ نیست.
یک
«Ein» (یک) و «eins» (یک) هر دو به عدد 1 اشاره میکنند. «Ein» پیش از اسم مذکر یا خنثی میآید، درحالیکه «eins» هنگام شمردن یا حسابکردن بهطور مستقل به کار میرود. بنابراین، پیش از اسم از «ein» و وقتی عدد بهتنهایی میآید از «eins» استفاده کنید.

Auf dem Tisch liegt ein Buch.
روی میز یک کتاب است.
Bitte zähle langsam: eins, zwei, drei.
لطفاً آهسته بشمارید: یک، دو، سه.