
der Oberkiefer
szczęka górna
Górna kość szczęki w twarzy, w której znajdują się górne zęby.
Der Zahnarzt untersuchte ihren Oberkiefer.
Dentysta zbadał jej szczękę górną.
szczęka górna
der Oberkiefer, die Oberkiefer
Wczytuję zapisany stan.

szczęka górna
Górna kość szczęki w twarzy, w której znajdują się górne zęby.
Der Zahnarzt untersuchte ihren Oberkiefer.
Dentysta zbadał jej szczękę górną.
| rodzaj | męski der |
|---|---|
| liczba mnoga | die Oberkiefer |
| Genitiv | des Oberkiefers |
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | |
|---|---|---|
| Nominativ | der Oberkiefer | die Oberkiefer |
| Akkusativ | den Oberkiefer | die Oberkiefer |
| Dativ | dem Oberkiefer | den Oberkiefern |
| Genitiv | des Oberkiefers | der Oberkiefer |
Rodzajnik zmienia się zależnie od przypadku; jest zaznaczony kolorem.
„Oberkiefer” (szczęka górna) składa się z elementów „ober” (górny) i „Kiefer” (szczęka). Pierwszy element wskazuje na górne położenie szczęki.
Beim Sturz hat er sich den Oberkiefer gebrochen.
Podczas upadku złamał sobie szczękę górną.
W odniesieniu do zębów lub innych struktur często używa się określenia miejsca „im Oberkiefer” (w szczęce górnej). Opisuje ono, że coś znajduje się właśnie tam.
Im Oberkiefer fehlt ihm ein Backenzahn.
W szczęce górnej brakuje mu zęba trzonowego.
W kontekście stomatologicznym „Oberkiefer” (szczęka górna) często występuje z czasownikami takimi jak „untersuchen” (badać), „röntgen” (prześwietlać) i „operieren” (operować).
Die Zahnärztin ließ den Oberkiefer röntgen.
Dentystka zleciła prześwietlenie szczęki górnej.