
die Schusswaffe
broń palna
Broń, która wystrzeliwuje pocisk przez lufę w wyniku wybuchu ładunku miotającego.
Für den Besitz einer Schusswaffe benötigt man in Deutschland eine Genehmigung.
W Niemczech posiadanie broni palnej wymaga pozwolenia.
broń palna
die Schusswaffe, die Schusswaffen
Wczytuję zapisany stan.

broń palna
Broń, która wystrzeliwuje pocisk przez lufę w wyniku wybuchu ładunku miotającego.
Für den Besitz einer Schusswaffe benötigt man in Deutschland eine Genehmigung.
W Niemczech posiadanie broni palnej wymaga pozwolenia.
| rodzaj | żeński die |
|---|---|
| liczba mnoga | die Schusswaffen |
| Genitiv | der Schusswaffe |
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | |
|---|---|---|
| Nominativ | die Schusswaffe | die Schusswaffen |
| Akkusativ | die Schusswaffe | die Schusswaffen |
| Dativ | der Schusswaffe | den Schusswaffen |
| Genitiv | der Schusswaffe | der Schusswaffen |
Rodzajnik zmienia się zależnie od przypadku; jest zaznaczony kolorem.
Słowo składa się z „Schuss” (strzał) i „Waffe” (broń). „s” pośrodku jest spójką łączącą oba człony. Dosłownie jest to więc „Schuss-Waffe” (broń do strzelania).
Der Polizist trug seine Schusswaffe am Gürtel.
Policjant miał broń palną przy pasku.
Częste czasowniki używane z „Schusswaffe” (broń palna) to „eine Schusswaffe besitzen” (posiadać broń palną), „tragen” (nosić) lub „abfeuern” (wystrzelić). Często mówi się też o „Gebrauch der Schusswaffe” (użyciu broni palnej).
Er hat die Schusswaffe im Tresor eingeschlossen.
Zamknął broń palną w sejfie.
Die Polizei durfte von der Schusswaffe keinen Gebrauch machen.
Policja nie mogła użyć broni palnej.
„Schusswaffe” (broń palna) to formalne i urzędowe określenie, używane przede wszystkim w kontekście prawnym, przez policję lub w wiadomościach.
Der Täter war im Besitz einer illegalen Schusswaffe.
Sprawca posiadał nielegalną broń palną.