
ich
ja
Zaimek osobowy 1. osoby liczby pojedynczej w Nominativie. Oznacza osobę, która mówi. Forma w Akkusativie to „mich” (mnie).
Ich lerne gerade Deutsch.
Właśnie uczę się niemieckiego.
ja
Wczytuję zapisany stan.

ja
Zaimek osobowy 1. osoby liczby pojedynczej w Nominativie. Oznacza osobę, która mówi. Forma w Akkusativie to „mich” (mnie).
Ich lerne gerade Deutsch.
Właśnie uczę się niemieckiego.
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | |
|---|---|---|
| Nominativ | ich | wir |
| Akkusativ | mich | uns |
| Dativ | mir | uns |
| Genitiv | meiner | unser |
W języku niemieckim „ich” (ja) pisze się wielką literą tylko na początku zdania. W przeciwieństwie do angielskiego w środku zdania zawsze zapisuje się je małą literą.
Ich komme aus Spanien.
Pochodzę z Hiszpanii.
Morgen gehe ich ins Kino.
Jutro idę do kina.
„Ich” (ja) to forma podmiotu, czyli Nominativ, i wykonuje czynność wyrażoną czasownikiem. Stoi na pierwszym miejscu w zdaniu albo bezpośrednio po odmienionym czasowniku, gdy na pierwszym miejscu znajduje się inny element.
Ich lese ein Buch.
Czytam książkę.
Heute lese ich ein Buch.
Dziś czytam książkę.
Kiedy osoba mówiąca jest obiektem czynności, używa się form „mich” (mnie, Akkusativ) albo „mir” (mi, Dativ), a nie „ich” (ja).
Er hat mich gefragt.
On mnie zapytał.
Kannst du mir helfen?
Możesz mi pomóc?
„Mich” (mnie) to forma „ich” (ja) w Akkusativie. Jest używana jako dopełnienie bliższe i odpowiada na pytanie „Wen?” (kogo?), na przykład po czasownikach „sehen” (widzieć), „fragen” (pytać), „anrufen” (dzwonić do kogoś) i „verstehen” (rozumieć). „Mich” występuje również po przyimkach łączących się z Akkusativem, takich jak „für” (dla), „ohne” (bez), „durch” (przez), „gegen” (przeciwko) i „um” (wokół, o).
Verstehst du mich, wenn ich langsam spreche?
Rozumiesz mnie, kiedy mówię powoli?
Er hat einen Kaffee für mich bestellt.
Zamówił dla mnie kawę.
Wiele czasowników zwrotnych używa „mich” (siebie), gdy podmiotem jest „ich” (ja). Czynność odnosi się wtedy do osoby mówiącej. Typowe przykłady to „sich freuen” (cieszyć się), „sich beeilen” (spieszyć się) i „sich anziehen” (ubierać się).
Ich freue mich auf das Wochenende.
Cieszę się na weekend.
Ich muss mich beeilen, um den Zug zu erwischen.
Muszę się spieszyć, żeby zdążyć na pociąg.
my
Pojedynczy autor może mówić o sobie „ich” (ja) albo „wir” (my). „Ich” brzmi osobiście i bezpośrednio wskazuje osobę mówiącą. „Wir” jako liczba mnoga autorska jest możliwe zwłaszcza w tekstach naukowych i tworzy większy dystans, mimo że pisze tylko jedna osoba.

In diesem Artikel untersuche ich die Folgen des Klimawandels.
W tym artykule analizuję skutki zmian klimatu.
In diesem wissenschaftlichen Artikel untersuchen wir die Folgen des Klimawandels.
W tym artykule naukowym analizujemy skutki zmian klimatu.