
hallöchen
hejka
Potoczne, przyjazne i często żartobliwe powitanie; zdrobniała forma słowa „Hallo” (cześć).
Hallöchen, wie geht es dir heute?
Hejka, jak się dziś masz?
hejka
Wczytuję zapisany stan.

hejka
Potoczne, przyjazne i często żartobliwe powitanie; zdrobniała forma słowa „Hallo” (cześć).
Hallöchen, wie geht es dir heute?
Hejka, jak się dziś masz?
„Hallöchen” (hejka) składa się z „Hallo” (cześć) i zdrobniałego przyrostka „-chen”. Przyrostek sprawia, że powitanie brzmi bardziej zdrobniałe, milsze i często także trochę bardziej zabawne.
Hallöchen, ihr beiden, seid ihr schon lange hier?
Hejka, wy dwoje, jesteście tu już długo?
„Hallöchen” (hejka) należy do mówionego, swobodnego języka codziennego i zwykle brzmi przyjaźnie, serdecznie albo żartobliwie. Zazwyczaj nie pasuje do oficjalnych pism ani formalnych sytuacji.
Hallöchen, schön, dich wiederzusehen!
Hejka, miło znów cię widzieć!
Jako powitanie „Hallöchen” (hejka) często stoi na początku wypowiedzi i jest oddzielone przecinkiem od następującego po nim imienia, zaimka albo zdania. Potem często pojawia się pytanie albo krótkie osobiste zdanie.
Hallöchen, Anna, wie war dein Wochenende?
Hejka, Aniu, jak minął ci weekend?
cześć / halo
„Hallo” (cześć) i „hallöchen” (hejka) to przyjazne powitania. „Hallo” brzmi bardziej neutralnie, podczas gdy „hallöchen”, jako forma zdrobniała, często brzmi żartobliwie i bardziej osobiście. „Hallöchen” pasuje do celowo swobodnego, nieco żartobliwego powitania; bez tego szczególnego tonu lepiej pasuje „hallo”.

Hallöchen, Anna, schön, dass du vorbeikommst!
Hejka, Anno, miło, że wpadłaś!
Hallo, Anna, schön, dass du vorbeikommst!
Cześć, Anno, miło, że wpadłaś!