
hallo
cześć
Używa się tego jako przyjaznego powitania, gdy spotyka się kogoś albo rozpoczyna rozmowę.
Hallo, schön, dich zu sehen!
Cześć, miło cię widzieć!
cześć / halo
Wczytuję zapisany stan.

cześć
Używa się tego jako przyjaznego powitania, gdy spotyka się kogoś albo rozpoczyna rozmowę.
Hallo, schön, dich zu sehen!
Cześć, miło cię widzieć!

halo
Używa się tego, aby zwrócić czyjąś uwagę, zwłaszcza gdy ta osoba nie reaguje.
Hallo, hört mir überhaupt jemand zu?
Halo, czy ktoś mnie w ogóle słucha?

halo?
Używa się tego przez telefon przy odbieraniu połączenia albo sprawdzaniu, czy druga osoba nadal jest na linii.
Hallo, können Sie mich hören?
Halo, słyszy mnie Pan?

no jasne
Potoczne wyrażenie oznaczające zdecydowaną zgodę lub dobitne potwierdzenie.
Ob ich mich auf den Urlaub freue? Aber hallo!
Czy cieszę się na urlop? No jasne!
Jako powitanie „hallo” (cześć) często występuje z imieniem albo ze słowami odnoszącymi się do grupy, takimi jak „zusammen” (wszyscy) i „allerseits” (wszyscy). Dzięki temu powitanie może być skierowane bezpośrednio do jednej osoby albo do całej grupy.
Hallo zusammen, wir beginnen in fünf Minuten mit der Besprechung.
Cześć wszystkim, za pięć minut zaczynamy zebranie.
Jeśli po „hallo” (cześć) następuje bezpośredni zwrot do kogoś, oddziela się go przecinkiem. Jeśli potem zaczyna się pełne zdanie, między powitaniem a tym zdaniem również stawia się przecinek albo wykrzyknik.
Hallo, Frau Wagner, haben Sie kurz Zeit?
Dzień dobry, pani Wagner, ma Pani chwilę?
Hallo! Ich freue mich, heute hier zu sein.
Cześć! Cieszę się, że dziś tu jestem.
Jako okrzyk mający zwrócić uwagę „hallo” (halo) zwykle wymawia się z wyraźnym naciskiem i można je powtórzyć. W konflikcie może przez to zabrzmieć niecierpliwie, ze zdziwieniem albo krytycznie.
Hallo! Ich war noch nicht fertig mit meiner Erklärung.
Halo! Jeszcze nie skończyłem wyjaśnienia.
Przez telefon „hallo?” (halo?) często wymawia się ze wznoszącym się tonem głosu i zapisuje ze znakiem zapytania, gdy czeka się na reakcję albo sprawdza połączenie.
Hallo? Bist du noch dran?
Halo? Nadal jesteś na linii?
„Aber hallo!” (no jasne!) to stałe potoczne wyrażenie, które często występuje samodzielnie jako krótka odpowiedź na pytanie rozstrzygające. Czasownika z pytania nie powtarza się.
Kommst du morgen zur Feier? Aber hallo!
Przyjdziesz jutro na imprezę? No jasne!
no
„Hallo” (cześć) i „na” (no) mogą rozpoczynać rozmowę ze znajomą osobą. „Hallo” jest przyjaznym powitaniem, podczas gdy „na” brzmi bardziej poufale i często jednocześnie pyta o samopoczucie lub nowości. Jeśli chcesz tylko się przywitać, lepiej pasuje „hallo”.

Hallo, Anna, schön, dich zu sehen!
Cześć, Anno, miło cię widzieć!
Na, Anna, was gibt es Neues?
No, Anno, co nowego?