
ih
fuj
Okrzyk wyrażający obrzydzenie lub wstręt.
Ih, auf dem Brot ist Schimmel!
Fuj, na chlebie jest pleśń!
fuj
Wczytuję zapisany stan.

fuj
Okrzyk wyrażający obrzydzenie lub wstręt.
Ih, auf dem Brot ist Schimmel!
Fuj, na chlebie jest pleśń!
„Ih” (fuj) zwykle występuje samodzielnie na początku zdania i jest oddzielone przecinkiem od następującego po nim zdania lub jego części. Potem może nastąpić okrzyk lub ocena.
Ih, das riecht ja unangenehm!
Fuj, ale to nieprzyjemnie pachnie!
„Ih” (fuj) często poprzedza wyrażenia takie jak „wie eklig” (ale obrzydliwe) lub wskazanie czegoś nieprzyjemnego. Ta partykuła wykrzyknikowa może też występować samodzielnie jako reakcja.
Ih, wie eklig ist das denn!
Fuj, jakie to obrzydliwe!
„Ih” (fuj) należy do języka mówionego i potocznego, a jego wydźwięk jest silnie emocjonalny. W tekstach pisanych pojawia się przede wszystkim w dialogach, czatach lub prywatnych wiadomościach.
„Ih!“, rief Mia, als sie in den nassen Müll griff.
„Fuj!”, zawołała Mia, gdy włożyła rękę do mokrych śmieci.