
das Dis
dis
W muzyce nazwa dźwięku D podwyższonego o pół tonu. Jest enharmonicznym odpowiednikiem dźwięku es.
In diesem Akkord klingt das Dis besonders spannend.
W tym akordzie dis brzmi szczególnie ciekawie.
dis
Wczytuję zapisany stan.

dis
W muzyce nazwa dźwięku D podwyższonego o pół tonu. Jest enharmonicznym odpowiednikiem dźwięku es.
In diesem Akkord klingt das Dis besonders spannend.
W tym akordzie dis brzmi szczególnie ciekawie.
W niemieckiej teorii muzyki do nazwy dźwięku podstawowego dodaje się końcówkę „-is” (oznaczającą podwyższenie o pół tonu), aby wskazać jego podwyższenie o pół tonu. „Dis” (dis) to zatem podwyższony dźwięk „D” (d), podobnie jak „Cis” (cis) to podwyższony dźwięk „C” (c).
Der Gitarrist musste für das Lied ein Dis greifen.
Gitarzysta musiał zagrać w utworze dis.
Słowo „Dis” (dis) to termin fachowy z dziedziny muzyki. Poza kontekstem muzycznym dotyczącym nut, tonacji lub harmonii słowo to nie będzie zrozumiałe.
Ein Musiker muss den Unterschied zwischen Dis und Es genau hören können.
Muzyk musi dokładnie słyszeć różnicę między dis a es.
Częste połączenia w kontekście muzycznym to „ein Dis spielen” (zagrać dis), „die Tonart Dis-Dur” (tonacja Dis-dur) oraz „die Tonart dis-Moll” (tonacja dis-moll). Nazwy tonacji często zapisuje się po niemiecku małą literą.
Die Sonate steht in dis-Moll, was eine besondere Atmosphäre erzeugt.
Sonata jest w dis-moll, co tworzy wyjątkową atmosferę.
ono
„Es” (ono) i „das Dis” (dis) nie są wymienne w podanych znaczeniach. „Es” jest zaimkiem zastępującym rzeczownik lub odnoszącym się do sytuacji, natomiast „das Dis” (dis) jest terminem muzycznym. Używaj „es” (ono) jako zastępstwa, a „das Dis” (dis), gdy nazywasz ten dźwięk.

Auf dem Klavier spiele ich zuerst das Dis.
Na pianinie najpierw gram dźwięk dis.
Ich kenne das Lied, aber ich kann es nicht singen.
Znam tę piosenkę, ale nie potrafię jej zaśpiewać.