
schweigend
milczący
Opisujący stan, w którym się nie mówi; bez mówienia i bez wydawania dźwięków.
Sie saßen sich eine Weile schweigend gegenüber, bis er das Wort ergriff.
Przez chwilę siedzieli naprzeciwko siebie w milczeniu, aż on się odezwał.
milczący
Wczytuję zapisany stan.

milczący
Opisujący stan, w którym się nie mówi; bez mówienia i bez wydawania dźwięków.
Sie saßen sich eine Weile schweigend gegenüber, bis er das Wort ergriff.
Przez chwilę siedzieli naprzeciwko siebie w milczeniu, aż on się odezwał.
„Schweigend” (milczący, w milczeniu) to Partizip I czasownika „schweigen” (milczeć). Opisuje osobę lub rzecz, która właśnie milczy, i jest używane jak przymiotnik albo przysłówek.
Der Angeklagte hörte dem Urteil schweigend zu.
Oskarżony w milczeniu wysłuchał wyroku.
„Schweigend” (milczący, w milczeniu) może stać przed rzeczownikiem jako przymiotnik i wtedy się odmienia. Może też jako przysłówek opisywać czynność i wtedy pozostaje nieodmienne.
Die schweigende Masse wartete auf eine Antwort.
Milczący tłum czekał na odpowiedź.
Sie saß schweigend auf der Parkbank.
Siedziała w milczeniu na ławce w parku.
Tego słowa często używa się do opisywania cichej, ale intensywnej atmosfery. Częste połączenia to „schweigend dastehen” (stać w milczeniu), „schweigend zusehen” (przyglądać się w milczeniu) oraz „schweigend essen” (jeść w milczeniu).
Sie gingen eine Weile schweigend nebeneinander her.
Przez chwilę szli obok siebie w milczeniu.
cichy / nieruchomy
„Still” (cichy) ogólnie opisuje spokojną sytuację bez dźwięków. „Schweigend” (milczący) podkreśla natomiast, że osoba lub grupa nic nie mówi. W odniesieniu do ogólnej ciszy pasuje „still”, a gdy ważny jest właśnie brak mówienia, lepiej użyć „schweigend”.

Während der Rede hörten die Gäste schweigend zu.
Podczas przemówienia goście słuchali w milczeniu.
Während der Rede war es im ganzen Saal still.
Podczas przemówienia w całej sali było cicho.