
tut
pikanie
Onomatopeiczne określenie krótkiego, jednostajnego dźwięku, na przykład klaksonu, telefonu lub urządzenia sygnalizacyjnego.
Im Hörer machte es nur noch tut, tut, tut.
W słuchawce słychać było już tylko: pik, pik, pik.
pikanie
Wczytuję zapisany stan.

pikanie
Onomatopeiczne określenie krótkiego, jednostajnego dźwięku, na przykład klaksonu, telefonu lub urządzenia sygnalizacyjnego.
Im Hörer machte es nur noch tut, tut, tut.
W słuchawce słychać było już tylko: pik, pik, pik.
Onomatopeiczne „tut” (pik) można powtarzać, aby oddać kilka krótkich sygnałów dźwiękowych.
Tut, tut, machte die Hupe.
Pik, pik, zabrzmiał klakson.
Mówiąc o sygnale, możesz użyć „tut” (pik) także jako rzeczownika. Wtedy zapisuje się go wielką literą i można go łączyć z rodzajnikiem albo określeniem ilości.
Nach einem kurzen Tut war die Verbindung plötzlich unterbrochen.
Po krótkim piknięciu połączenie nagle zostało przerwane.
pikanie
„Piep” (pikanie) i „tut” (pikanie) mogą oddawać krótki dźwięk urządzenia. „Tut” pasuje zwłaszcza do jednostajnego sygnału w słuchawce telefonu, takiego jak sygnał zajętej linii, natomiast „Piep” oznacza raczej wysoki sygnał elektroniczny. Zwróć więc uwagę, czy chodzi o dźwięk w słuchawce telefonu, czy o sygnał urządzenia.

Im Hörer machte es ständig „tut, tut“, weil die Leitung besetzt war.
W słuchawce cały czas było słychać sygnał, bo linia była zajęta.
Beim Drücken der Taste ertönte ein kurzer Piep.
Po naciśnięciu przycisku rozległo się krótkie piknięcie.