
es
o
Nötr (das) tekil bir ismin yerine hem Nominativ hem de Akkusativ durumunda kullanılan zamir.
Das ist mein neues Fahrrad. Es war ziemlich teuer.
Bu benim yeni bisikletim. Oldukça pahalıydı.
o
Kayıtlı durumun yükleniyor.

o
Nötr (das) tekil bir ismin yerine hem Nominativ hem de Akkusativ durumunda kullanılan zamir.
Das ist mein neues Fahrrad. Es war ziemlich teuer.
Bu benim yeni bisikletim. Oldukça pahalıydı.

kişisiz özne
Belirli bir kişiye veya şeye gönderme yapmadan genel durumları, hava durumunu, zamanı ya da duyularla algılanan şeyleri anlatmak için kullanılan kişisiz özne.
Beeil dich, es wird schon dunkel.
Acele et, hava kararıyor.

yer tutucu özne
Cümlenin gerçek öznesi daha sonra geldiğinde cümlenin başında yer tutucu olarak kullanılan özne. Başka bir cümle ögesi ilk sıraya geçtiğinde bu “es” (özne yer tutucusu) düşer.
Es klopfte jemand an die Tür.
Biri kapıyı çaldı.

bunu
Daha önce söylenmiş veya bilinen bir duruma, düşünceye ya da bütün bir ifadeye nesne olarak gönderme yapar.
Sie hat den Job gekündigt, und ich kann es einfach nicht glauben.
İşi bıraktı ve ben buna bir türlü inanamıyorum.

kişisiz kalıplarda
Bazı kişisiz kalıp ifadelerin ve deyimlerin sabit bir parçasıdır.
In diesem Wald gibt es viele seltene Pilze.
Bu ormanda birçok nadir mantar var.
| eril | dişil | nötr | çoğul | |
|---|---|---|---|---|
| Nom. | er | sie | es | sie |
| Akk. | ihn | sie | es | sie |
| Dat. | ihm | ihr | ihm | ihnen |
| Gen. | seiner | ihrer | seiner | ihrer |
“Es” (o), iki farklı şekilde kullanılır. Cümlenin başındaki yer tutucu “es” (o), başka bir kelime 1. sıraya geldiğinde kaldırılabilir. Hava durumu, zaman veya “es gibt” (var) gibi ifadelerde kullanılan sabit “es” (o) ise cümlede mutlaka kalır.
Es kommt ein Gast. -> Ein Gast kommt.
Bir misafir geliyor. -> Bir misafir geliyor.
Es regnet. -> Heute regnet es.
Yağmur yağıyor. -> Bugün yağmur yağıyor.
“Es” (o), nötr bir ismin, yani “das” artikelli bir kelimenin yerine geçer. Tekrarı önlemek için kullanılır.
Ich habe ein neues Handy gekauft. Es hat eine sehr gute Kamera.
Yeni bir telefon aldım. Çok iyi bir kamerası var.
Hava durumu, günün saati, sesler veya nasıl hissettiğimiz hakkında genel ifadelerde kişisiz “es” (o), özne olarak kullanılır. Belirli bir şeye gönderme yapmaz.
Es ist kalt draußen.
Dışarıda hava soğuk.
Wie geht es dir?
Nasılsın?
Cümlenin asıl öznesi daha ilerideyse “es” (o), yer tutucu olarak cümlenin ilk sırasında bulunabilir. Bu kullanım yazı dilinde veya daha resmî dilde sık görülür.
Es ist noch Suppe von gestern da.
Dünden kalan çorba var.
Es fährt ein Zug nach nirgendwo.
Hiçbir yere gitmeyen bir tren ilerliyor.
“Es” (bunu), önceki cümlenin tamamında anlatılan içeriğe veya bir fikre gönderme yapabilir. Bu kullanımda “es” (bunu), bütün bir bilgiyi kısaca ifade eder.
Die Prüfung war sehr schwer, aber sie hat es geschafft.
Sınav çok zordu ama başarılı oldu.
Er hat sich entschuldigt, aber ich glaube es nicht.
Özür diledi ama buna inanmıyorum.
“Es gibt” (var) çok sık kullanılan bir kalıp ifadedir ve “existieren” (var olmak) anlamına gelir. Ardından gelen isim her zaman Akkusativ olur. Bu, sık yapılan bir hatadır.
In unserer Stadt gibt es einen großen Park.
Şehrimizde büyük bir park var.
Gibt es hier in der Nähe eine Bäckerei?
Buraya yakın bir fırın var mı?
belirli artikel
“Das” (işaret zamiri) ve “es” (bunu) daha önce bilinen bir duruma gönderme yapabilir. “Das” söz konusu durumu belirli bir nokta olarak öne çıkarır; “es” ise ona nötr biçimde geri gönderme yapar. Bilinçli bir vurgu için “das”, vurgusuz bir geri gönderme için “es” kullanılır.

Ich habe es schon erklärt.
Bunu zaten açıkladım.
Das ist genau der Punkt, den ich gemeint habe.
Bu, tam olarak kastettiğim nokta.