
die Fanfare
fanfara
Krótki, uroczysty utwór muzyczny lub sygnał, grany zwykle na trąbkach albo innych instrumentach dętych blaszanych.
Zur Eröffnung erklang eine Fanfare.
Na otwarcie zabrzmiała fanfara.
fanfara / trąbka fanfarowa
die Fanfare, die Fanfaren
Wczytuję zapisany stan.

fanfara
Krótki, uroczysty utwór muzyczny lub sygnał, grany zwykle na trąbkach albo innych instrumentach dętych blaszanych.
Zur Eröffnung erklang eine Fanfare.
Na otwarcie zabrzmiała fanfara.

trąbka fanfarowa
Długi, pozbawiony wentyli instrument dęty o jasnym, donośnym brzmieniu, na którym gra się podobnie jak na trąbce.
Zwei Herolde mit langen Fanfaren standen links und rechts neben dem Eingang.
Po lewej i prawej stronie wejścia stało dwóch heroldów z długimi trąbkami fanfarowymi.
| rodzaj | żeński die |
|---|---|
| liczba mnoga | die Fanfaren |
| Genitiv | der Fanfare |
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | |
|---|---|---|
| Nominativ | die Fanfare | die Fanfaren |
| Akkusativ | die Fanfare | die Fanfaren |
| Dativ | der Fanfare | den Fanfaren |
| Genitiv | der Fanfare | der Fanfaren |
Rodzajnik zmienia się zależnie od przypadku; jest zaznaczony kolorem.
Dla sygnału muzycznego typowe są połączenia „eine Fanfare ertönt” (rozbrzmiewa fanfara), „eine Fanfare erklingt” (rozlega się fanfara) i „eine Fanfare blasen” (zagrać fanfarę). Słowo to często występuje w związku z otwarciem, świętem lub uroczystością.
Als der Sieger die Bühne betrat, erklang eine Fanfare.
Gdy zwycięzca wszedł na scenę, rozbrzmiała fanfara.
Die Musiker bliesen eine kurze Fanfare zur Eröffnung des Festes.
Muzycy zagrali krótką fanfarę na otwarcie uroczystości.