
die Widerrede
sprzeciw
Odpowiedź lub wypowiedź, w której ktoś sprzeciwia się twierdzeniu, zarzutowi albo poleceniu.
Der Lehrer duldete keine Widerrede und beendete die Diskussion.
Nauczyciel nie tolerował żadnych sprzeciwów i zakończył dyskusję.
sprzeciw
die Widerrede, die Widerreden
Wczytuję zapisany stan.

sprzeciw
Odpowiedź lub wypowiedź, w której ktoś sprzeciwia się twierdzeniu, zarzutowi albo poleceniu.
Der Lehrer duldete keine Widerrede und beendete die Diskussion.
Nauczyciel nie tolerował żadnych sprzeciwów i zakończył dyskusję.
| rodzaj | żeński die |
|---|---|
| liczba mnoga | die Widerreden |
| Genitiv | der Widerrede |
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | |
|---|---|---|
| Nominativ | die Widerrede | die Widerreden |
| Akkusativ | die Widerrede | die Widerreden |
| Dativ | der Widerrede | den Widerreden |
| Genitiv | der Widerrede | der Widerreden |
Rodzajnik zmienia się zależnie od przypadku; jest zaznaczony kolorem.
„Widerrede” (sprzeciw) składa się z „wider” (przeciw) i „Rede” (wypowiedź). Oznacza więc wypowiedź sprzeciwiającą się jakiemuś twierdzeniu lub poleceniu.
Bei seiner Entscheidung wollte der Vorsitzende keine Widerrede hören.
Przewodniczący nie chciał słyszeć żadnych sprzeciwów wobec swojej decyzji.
„Widerrede” (sprzeciw) często występuje z czasownikami takimi jak „dulden” (tolerować), „akzeptieren” (akceptować) lub „vertragen” (znosić), szczególnie w stałym połączeniu „keine Widerrede dulden” (nie tolerować sprzeciwu).
Die Trainerin duldete bei diesem wichtigen Spiel keine Widerrede.
Trenerka nie tolerowała sprzeciwów podczas tego ważnego meczu.
„Widerrede” (sprzeciw) często występuje w stałych wyrażeniach z „keine” (żaden, żadna, żadne) lub „ohne” (bez). „Keine Widerrede!” (Żadnych sprzeciwów!) to krótkie, stanowcze polecenie, żeby się nie sprzeciwiać; „ohne Widerrede” (bez sprzeciwu) opisuje działanie wykonane bez wyrażania sprzeciwu.
„Keine Widerrede!“, sagte der Vater und zeigte auf die Tür.
„Żadnych sprzeciwów!”, powiedział ojciec, wskazując na drzwi.
Sie erledigte den Auftrag ohne Widerrede.
Wykonała polecenie bez sprzeciwu.
sprzeczność / sprzeciw
Oba słowa oznaczają wypowiedź sprzeciwiającą się twierdzeniu lub poleceniu. „Widerspruch” (sprzeciw) brzmi neutralnie i może również oznaczać formalne odrzucenie, podczas gdy „Widerrede” (bezczelne odszczekiwanie) często oznacza niegrzeczny sprzeciw wobec osoby lub autorytetu. W rzeczowych sytuacjach bardziej pasuje „Widerspruch”, a gdy ktoś odpowiada w sposób sprawiający wrażenie lekceważącego, raczej „Widerrede”.

Der Schüler reagierte auf die Anweisung des Lehrers sofort mit Widerrede.
Uczeń natychmiast bezczelnie sprzeciwił się poleceniu nauczyciela.
Sie legte gegen die Entscheidung der Behörde Widerspruch ein.
Złożyła sprzeciw wobec decyzji organu.