
der Ernst
جدیت
شدت یا تهدیدکننده بودن یک وضعیت. منظور بهویژه این است که نباید وضعیت را دستکم گرفت.
Nach dem Unfall wurde allen der Ernst der Lage bewusst.
بعد از تصادف، همه به جدی بودن اوضاع پی بردند.
جدیت
der Ernst
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

جدیت
شدت یا تهدیدکننده بودن یک وضعیت. منظور بهویژه این است که نباید وضعیت را دستکم گرفت.
Nach dem Unfall wurde allen der Ernst der Lage bewusst.
بعد از تصادف، همه به جدی بودن اوضاع پی بردند.

جدیت
نگرش یا نیتی جدی و صادقانه، بدون شوخی و اغراق.
Ich hoffe, du hast den Ernst seiner Worte verstanden.
امیدوارم جدیت حرفهایش را فهمیده باشی.

جدی
واقعاً و بدون شوخی؛ برای نشان دادن اینکه حرفی جدی گفته شده است یا برای پرسیدن دربارهٔ درست بودن آن به کار میرود.
Meinst du das im Ernst?
واقعاً جدی میگویی؟

عمل کردن به تهدید
اقدامی را که اعلام شده است واقعاً انجام دادن، بهویژه وقتی پیامدهای ناخوشایند یا قاطعانهای داشته باشد.
Diesmal macht sie Ernst: Sie hat ihre Kündigung schon geschrieben.
این بار او واقعاً به تهدیدش عمل میکند؛ استعفانامهاش را هم نوشته است.
| جنس دستوری | مذکر der |
|---|---|
| Genitiv | des Ernsts |
| مفرد | جمع | |
|---|---|---|
| Nominativ | der Ernst | – |
| Akkusativ | den Ernst | – |
| Dativ | dem Ernst | – |
| Genitiv | des Ernsts des Ernstes | – |
حرف تعریف با حالت دستوری تغییر میکند و با رنگ نشان داده میشود.
در این معنا، «Ernst» (جدیت) بهویژه در ترکیب ثابت «der Ernst der Lage» (جدیت اوضاع) زیاد به کار میرود. «Der Lage» در حالت Genitiv است و وضعیتی را نشان میدهد که باید اهمیتش را درک کرد.
Erst später erkannte die Bevölkerung den Ernst der Lage.
مردم تازه بعداً به جدیت اوضاع پی بردند.
وقتی صحبت از نگرش یا نیتی جدی است، «Ernst» (جدیت) اغلب با فعلهایی مانند «verstehen» (فهمیدن)، «erkennen» (تشخیص دادن) یا «begreifen» (درک کردن) به کار میرود. در این موارد اغلب منظور جدیت حرفها، نیتها یا یک درخواست است.
Sie erkannte den Ernst seiner Absichten erst nach dem Gespräch.
او تازه بعد از گفتوگو به جدیت نیتهایش پی برد.
«Im Ernst» (جدی) میتواند در ابتدای جمله بیاید تا صراحتاً نشان دهد که حرفی جدی است. همچنین میتواند بهتنهایی یا در پایان جمله بهصورت پرسش به کار برود، وقتی کسی در جدی بودن حرفی تردید دارد.
Im Ernst, du möchtest diese schwierige Aufgabe allein lösen?
جدی میگویی که میخواهی این کار دشوار را بهتنهایی انجام بدهی؟
Du hast den ganzen Bericht gelesen – im Ernst?
تمام گزارش را خواندهای؛ جدی؟
ترکیب ثابت «mit etwas Ernst machen» (به چیزی عمل کردن) است. در اینجا «mit» حالت Dativ میگیرد؛ اسمی که بعد از آن میآید اغلب به یک اعلام، تهدید یا مطالبه اشاره میکند.
Der Chef machte mit seiner Ankündigung Ernst und schloss das Büro früher.
رئیس به اعلامش عمل کرد و اداره را زودتر تعطیل کرد.
سنگینی
«Ernst» (جدیت) و «Schwere» (شدت) هر دو میتوانند وضعیت خطرناکی را توصیف کنند. «Ernst» تأکید میکند که باید خطر را تشخیص داد و متناسب با آن عمل کرد. «Schwere» بیشتر بر میزان بزرگیِ خطر یا آسیب تأکید میکند. در بسیاری از جملهها هر دو واژه ممکناند، اما تأکید متفاوتی دارند.

Nach der zweiten Hochwasserwarnung erkannten wir den Ernst der Lage.
بعد از دومین هشدار سیل، ما به جدیت وضعیت پی بردیم.
Nach der zweiten Hochwasserwarnung erkannten wir die Schwere der Lage.
بعد از دومین هشدار سیل، ما به شدت وضعیت پی بردیم.