
pst
پِسپِس
آوایی آهسته که با آن توجه کسی را جلب میکنیم یا بیسروصدا او را صدا میزنیم.
Pst, komm mal kurz zu mir!
پِسپِس، یک لحظه بیا پیش من!
پِسپِس / هیس
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

پِسپِس
آوایی آهسته که با آن توجه کسی را جلب میکنیم یا بیسروصدا او را صدا میزنیم.
Pst, komm mal kurz zu mir!
پِسپِس، یک لحظه بیا پیش من!

هیس
آوایی آهسته که با آن از کسی میخواهیم ساکت باشد.
Pst, die anderen schlafen schon!
هیس، بقیه دیگر خوابیدهاند!
«Pst» (پِسپِس یا هیس) اغلب در ابتدای گفته میآید و با ویرگول از جملهٔ بعدی جدا میشود. این واژه جزو جمله نیست و بنابراین ترتیب واژهها را در جملهٔ بعد تغییر نمیدهد.
Pst, ich muss dir etwas erzählen!
پِسپِس، باید چیزی به تو بگویم!
خطاب مستقیم به کسی یا آمدن یک پرسش در ادامه، اغلب نشان میدهد که گوینده میخواهد با کسی ارتباط برقرار کند. اشاره به خواب، سروصدا یا شنوندههای دیگر معمولاً نشان میدهد که گوینده از دیگران میخواهد سکوت کنند.
Pst, Lena, hast du einen Moment Zeit?
پِسپِس، لنا، یک لحظه وقت داری؟
Pst, das Baby schläft nebenan!
هیس، بچهٔ اتاق بغلی خواب است!
وقتی «pst» (هیس) برای درخواست سکوت به کار میرود، اغلب پیش از عبارتهای کوتاهی مانند «nicht so laut» (اینقدر بلند حرف نزن)، «leise» (آرام) یا «Ruhe bitte» (لطفاً سکوت) میآید. در این حالت، جملهٔ کامل لازم نیست.
Pst, nicht so laut!
هیس، اینقدر بلند حرف نزن!
هیس
با «sch» (هیس) و «pst» (هیس) میتوانید آرام از کسی بخواهید ساکت باشد. «Sch» این درخواست را مستقیم بیان میکند. «Pst» میتواند ابتدا برای جلب توجه فرد هم به کار برود؛ سپس موقعیت یا کلمات بعدی روشن میکنند که او باید ساکت باشد.

Pst, sei bitte leise, das Baby schläft!
هیس، لطفاً آرام باش، بچه خواب است!
Sch, sei bitte leise, das Baby schläft!
هیس، لطفاً آرام باش، بچه خواب است!