
sch
هیس
ندایی که با آن از کسی میخواهند ساکت باشد یا دیگر صحبت نکند.
Sch, die Kinder schlafen schon.
هیس، بچهها دیگر خوابیدهاند.
هیس
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

هیس
ندایی که با آن از کسی میخواهند ساکت باشد یا دیگر صحبت نکند.
Sch, die Kinder schlafen schon.
هیس، بچهها دیگر خوابیدهاند.
«Sch» (هیس) معمولاً در آغاز گفته میآید و با ویرگول از بخش بعدی جمله جدا میشود. وقتی بهتنهایی به کار میرود، اغلب پس از آن علامت تعجب میآید.
Sch, wir wollen jetzt anfangen.
هیس، حالا میخواهیم شروع کنیم.
Sch! Die Prüfung beginnt gleich.
هیس! امتحان همین حالا شروع میشود.
«Sch» (هیس) بیشتر در زبان گفتاری و محاورهای روزمره به کار میرود. این ندا در متنهای رسمی نوشتاری بهندرت دیده میشود.
Sch, mach bitte die Tür leise zu.
هیس، لطفاً در را آرام ببند.
Sch! Ich kann dich sonst nicht verstehen.
هیس! وگرنه نمیتوانم حرفت را بفهمم.
بعد از «Sch» (هیس) اغلب درخواست یا دستوری با «bitte» (لطفاً)، «sei» (باش، مفرد) یا «seid» (باشید، جمع) میآید. به این ترتیب، درخواست دقیقتر بیان میشود.
Sch, sei bitte leise.
هیس، لطفاً ساکت باش.
Sch, seid jetzt bitte still.
هیس، لطفاً حالا ساکت باشید.
پِسپِس / هیس
با «sch» (هیس) و «pst» (هیس) میتوانید آرام از کسی بخواهید ساکت باشد. «Sch» این درخواست را مستقیم بیان میکند. «Pst» میتواند ابتدا برای جلب توجه فرد هم به کار برود؛ سپس موقعیت یا کلمات بعدی روشن میکنند که او باید ساکت باشد.

Sch, sei bitte leise, das Baby schläft!
هیس، لطفاً آرام باش، بچه خواب است!
Pst, sei bitte leise, das Baby schläft!
هیس، لطفاً آرام باش، بچه خواب است!