
hach
آه
ندایی برای بیان شادی، ذوقزدگی یا پسندیدنِ پرشور.
Hach, ist diese Aussicht schön!
آه، چه منظرهٔ زیبایی است!
آه
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

آه
ندایی برای بیان شادی، ذوقزدگی یا پسندیدنِ پرشور.
Hach, ist diese Aussicht schön!
آه، چه منظرهٔ زیبایی است!

آه
ندایی برای بیان حسرت، تأسف یا آرزویی از سر دلتنگی.
Bei dem alten Lied dachte sie nur: „Hach, wäre ich doch wieder am Meer!“
وقتی آن ترانهٔ قدیمی را شنید، فقط با خودش گفت: «آه، کاش دوباره کنار دریا بودم!»
«Hach» (آه) ندایی بسیار احساسی است و بهویژه در متنهای شخصی، روایی یا ادبی به کار میرود. در متنهای عینی و رسمی معمولاً نامتناسب به نظر میرسد.
Hach, das war ein wunderschöner Urlaub!
آه، چه تعطیلات فوقالعادهای بود!
«Hach» (آه) اغلب در ابتدای جمله میآید و سپس با ویرگول از بقیهٔ جمله جدا میشود. همچنین میتواند بهتنهایی و بهصورت واکنشی کوتاه بیاید.
Hach, diese Musik erinnert mich an meine Kindheit.
آه، این موسیقی من را یاد کودکیام میاندازد.
Hach!
آه!
هنگام بیان شادی یا ذوقزدگی، «hach» (آه) اغلب پیش از یک ارزیابی مثبت، خاطرهای زیبا یا بیانِ پسندیدن میآید.
Hach, wie herrlich die Sonne heute scheint!
آه، امروز خورشید چه دلانگیز میتابد!
هنگام بیان دلتنگی یا تأسف، «hach» (آه) اغلب همراه با جملهای آرزویی یا غیرواقعی میآید. عبارتهای «wenn doch» (کاش) یا «wäre ich doch» (کاش من بودم) از نشانههای آن هستند.
Hach, wenn ich doch noch einmal durch diese alten Straßen gehen könnte!
آه، کاش میتوانستم یک بار دیگر در آن خیابانهای قدیمی قدم بزنم!
آه
«ach» (آه) و «hach» (آه) هر دو میتوانند آرزویی حسرتآمیز یا اشتیاقی شدید را بیان کنند. «Ach» اغلب حالوهوای تأسف یا تسلیم دارد، در حالی که «hach» بیشتر رؤیایی و احساساتی به گوش میرسد. برای یک شکایت ساده و بیپیرایه معمولاً «ach» مناسبتر است و برای اشتیاقی سرشار از شور و شوق، «hach» انتخاب مناسبتری است.

Hach, wenn ich doch wieder an diesem schönen Strand liegen könnte.
آه، ایکاش دوباره میتوانستم روی آن ساحل زیبا دراز بکشم.
Ach, wenn ich doch wieder am Meer leben könnte.
آه، ایکاش دوباره میتوانستم کنار دریا زندگی کنم.