
ach
آه
ندایی که با آن احساساتی مانند تأسف، عصبانیت، تعجب یا همدردی را بهطور ناگهانی بیان میکنند.
Ach, das tut mir wirklich leid.
آه، واقعاً متأسفم.
آه
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

آه
ندایی که با آن احساساتی مانند تأسف، عصبانیت، تعجب یا همدردی را بهطور ناگهانی بیان میکنند.
Ach, das tut mir wirklich leid.
آه، واقعاً متأسفم.

آه، ایکاش
ندایی که با آن آرزو یا اشتیاق شدید را بیان میکنند و اغلب همراه با «wenn» (اگر) یا «wäre» (کاش میبود) میآید.
Ach, wäre ich doch schon wieder zu Hause!
آه، ایکاش دیگر در خانه بودم!

آهان، فهمیدم
ندایی که نشان میدهد شخص تازه چیزی را فهمیده یا چیزی را به یاد آورده است.
Ach so, jetzt verstehe ich, was du meinst.
آهان، فهمیدم؛ حالا متوجه میشوم منظورت چیست.

ای بابا
ندایی که با آن حرفی را رد یا در آن تردید میکنند؛ این ندا میتواند تعجب را هم بیان کند.
Ach was, das kann doch gar nicht stimmen.
ای بابا، این که اصلاً نمیتواند درست باشد.

وای خدای من
ندایی که تعجب شدید، ترس یا بهتزدگی را بیان میکند.
Ach du meine Güte, wie spät ist es denn schon?
وای خدای من، مگر ساعت چند شده است؟
اگر «ach» (آه) در ابتدای جمله و پیش از یک گفتهٔ دیگر بیاید، معمولاً بعد از آن ویرگول میآید. اگر بهتنهایی بهصورت ندا بیاید، معمولاً ویرگول نمیگیرد.
Ach, ich habe den Schlüssel zu Hause liegen lassen.
آه، کلیدم را در خانه جا گذاشتهام.
Ach! Das hätte ich beinahe vergessen.
آه! نزدیک بود یادم برود.
«Ach» (آه) بیشتر به زبان گفتاری تعلق دارد و در متنهای نوشتاری هم اغلب در گفتوگوها یا پیامهای شخصی دیده میشود. در متنهای عینی و رسمی بسیار کمتر به کار میرود.
Ach, schön, dass du auch gekommen bist!
آه، چه خوب که تو هم آمدی!
برای بیان آرزو، «ach» (آه) اغلب همراه با «doch» (کاش/ایکاش)، «wenn» (اگر) یا «wäre» (کاش میبود) میآید. بعد از «wenn» (اگر)، فعل در پایان جمله میآید؛ با «wäre» (کاش میبود)، فعل اغلب پیش از فاعل قرار میگیرد.
Ach, wenn ich doch mehr Zeit hätte!
آه، ایکاش وقت بیشتری داشتم!
Ach, wäre der Sommer doch noch nicht vorbei!
آه، ایکاش تابستان هنوز تمام نشده بود!
«Ach so» (آهان، فهمیدم) معمولاً در ابتدای یک واکنش میآید و بهصورت ترکیبی ثابت نوشته میشود. بعد از آن اغلب توضیح کوتاهی یا اطلاعات تازهای میآید.
Ach so, du wartest also auf den Bus.
آهان، فهمیدم؛ پس تو منتظر اتوبوس هستی.
Ach so! Ich dachte, das Konzert ist erst morgen.
آهان، فهمیدم! فکر میکردم کنسرت تازه فرداست.
«Ach was» (ای بابا) میتواند بهتنهایی یک واکنش باشد یا در ابتدای جمله گفتهٔ دیگری را معرفی کند. بسته به تأکید، ممکن است متعجبانه، اطمینانبخش یا ردکننده به نظر برسد.
Ach was, du hast doch keinen Fehler gemacht!
ای بابا، تو که اشتباهی نکردهای!
«Ach du meine Güte» (وای خدای من) بهصورت عبارتی ثابت به کار میرود و اغلب در ابتدای جمله، در واکنش به خبری تعجبآور، میآید. اجزای آن در همین ترتیب باقی میمانند.
Ach du meine Güte, der ganze Keller steht unter Wasser!
وای خدای من، تمام زیرزمین پر از آب شده است!
اوه / آه / ای وای
«Oh» (آه) و «ach» (آه) هر دو میتوانند در واکنش به یک خبر بد همدردی را بیان کنند. «Oh» بیشتر ناراحتی یا تأثر فوری را نشان میدهد، درحالیکه «ach» اغلب علاوه بر آن، تأسف یا لحنی آهکشیده و تسلیدهنده را منتقل میکند. برای واکنش خودجوش از «oh» استفاده کنید و برای تأسف شدیدتر از «ach».

Ach, das tut mir leid, dass du krank bist.
آه، متأسفم که بیمار هستی.
Oh, das tut mir leid, dass du krank bist.
اوه، متأسفم که بیمار هستی.