
ho
hej
Okrzyk, którym zwraca się czyjąś uwagę lub kogoś przywołuje.
Ho, ihr da am Ufer, wartet auf uns!
Hej, wy na brzegu, poczekajcie na nas!
hej / prr / ho
Wczytuję zapisany stan.

hej
Okrzyk, którym zwraca się czyjąś uwagę lub kogoś przywołuje.
Ho, ihr da am Ufer, wartet auf uns!
Hej, wy na brzegu, poczekajcie na nas!

prr
Okrzyk skierowany do zwierzęcia lub osoby, by się zatrzymała.
Ho, Pferd, ganz ruhig!
Prr, koniu, spokojnie!

Okrzyk wyrażający zdziwienie lub zaskoczenie; takie użycie brzmi zwykle żartobliwie lub przestarzale.
Ho, das ist ja eine überraschende Nachricht!
Ho, cóż to za zaskakująca wiadomość!
„Ho” (hej, ho) zwykle występuje na początku okrzyku i jest oddzielone przecinkiem od osoby, do której się zwracasz, albo od reszty zdania. Może też występować samodzielnie jako krótki okrzyk.
Ho, ihr dort hinten, nehmt uns mit!
Hej, wy tam z tyłu, zabierzcie nas ze sobą!
Ho! Bleibt stehen!
Hej! Zatrzymajcie się!
We współczesnym standardowym niemieckim „Ho” (hej, ho) brzmi zwykle teatralnie, staroświecko lub żartobliwie. Występuje zwłaszcza w scenach historycznych, tekstach literackich i humorystycznych naśladownictwach takich scen.
Ho, edler Ritter, wohin des Weges?
Hej, szlachetny rycerzu, dokąd zmierzasz?
W użyciu wyrażającym zdziwienie po „Ho” (ho) często od razu następuje zaskakujące stwierdzenie lub wykrzyknienie. Osoba, do której się zwracasz, zwykle nie znajduje się wtedy w centrum uwagi.
Ho, damit habe ich wirklich nicht gerechnet!
Ho, naprawdę się tego nie spodziewałem!
och
Oba wykrzykniki mogą wyrażać zaskoczenie lub zdumienie. „Oh” (och) jest neutralne stylistycznie i często używane na co dzień, podczas gdy „ho” (ho) zwykle brzmi żartobliwie lub przestarzale. Przy zwykłej spontanicznej reakcji lepiej pasuje więc „oh”, a „ho” nadaje się przede wszystkim do celowo stylizowanej sytuacji.

Ho, damit hätte ich nun wirklich nicht gerechnet!
Ho, naprawdę zupełnie się z tym nie liczyłem!
Oh, das habe ich wirklich nicht erwartet!
Och, naprawdę się tego nie spodziewałem!