
oh
och
Wykrzyknik, który zależnie od sytuacji wyraża zaskoczenie, zdumienie, uświadomienie sobie czegoś albo nagłą reakcję.
Oh, das habe ich ganz vergessen!
Och, zupełnie o tym zapomniałem!
och
Wczytuję zapisany stan.

och
Wykrzyknik, który zależnie od sytuacji wyraża zaskoczenie, zdumienie, uświadomienie sobie czegoś albo nagłą reakcję.
Oh, das habe ich ganz vergessen!
Och, zupełnie o tym zapomniałem!

och
Wykrzyknik wyrażający żal, rozczarowanie lub współczucie.
Oh, das tut mir leid zu hören.
Och, przykro mi to słyszeć.

och
Wykrzyknik, którym rozpoczyna się zwrot do kogoś, prośbę lub polecenie, nadając im większy nacisk albo emocjonalny ton.
Oh, bitte hilf mir schnell!
Och, proszę, pomóż mi szybko!

oho
Wykrzyknik wyrażający zaniepokojenie, wątpliwość lub nadchodzące kłopoty.
Oh oh, das sieht gar nicht gut aus.
Oho, to wcale nie wygląda dobrze.
„Oh” (och) często występuje samodzielnie albo na początku zdania i wtedy zwykle oddziela się je przecinkiem od następującego zdania. Jako samodzielny wykrzyknik może też występować z wykrzyknikiem.
Oh, jetzt verstehe ich den Zusammenhang.
Och, teraz rozumiem, o co chodzi.
Oh! Das war knapp.
Och! To było o włos.
Przy nagłym uświadomieniu sobie czegoś „oh” (och) często występuje razem ze słowami „jetzt” (teraz), „also” (więc) lub „stimmt” (racja). Następująca wypowiedź wyjaśnia, co mówiąca osoba właśnie zauważyła.
Oh, jetzt weiß ich wieder, wo ich den Schlüssel hingelegt habe.
Och, teraz już wiem, gdzie odłożyłem klucz.
Przed prośbą „oh” (och) może wzmacniać emocjonalny ton. Jeśli potem następuje bezpośredni zwrot do kogoś, oddziela się go przecinkami.
Oh, Lara, kannst du mir bitte kurz helfen?
Och, Laro, możesz mi przez chwilę pomóc?
Powtórzenie „oh oh” (oho) tworzy stały wykrzyknik sygnalizujący zbliżające się kłopoty. Często występuje na początku wypowiedzi i zwykle oddziela się je przecinkiem od następującego zdania.
Oh oh, ich glaube, wir haben den falschen Zug genommen.
Oho, chyba wsiedliśmy do niewłaściwego pociągu.
ach
„Oh” (och) i „ach” (ach) mogą wyrażać współczucie w reakcji na złą wiadomość. „Oh” wyraża raczej bezpośrednie poruszenie, podczas gdy „ach” często dodatkowo przekazuje żal albo westchnieniowy, pocieszający ton. Używaj „oh” jako spontanicznej reakcji, a „ach” przy silniejszym żalu.

Oh, das tut mir leid, dass du krank bist.
Och, przykro mi, że jesteś chory.
Ach, das tut mir leid, dass du krank bist.
Ach, przykro mi, że jesteś chory.