
denn
چون
جملهٔ اصلیای را آغاز میکند که دلیل یا توضیحی برای جملهٔ اصلی پیش از خود میآورد. ترتیب واژهها در جمله تغییر نمیکند.
Ich kann heute nicht kommen, denn ich bin krank.
امروز نمیتوانم بیایم، چون مریضم.
چون / پس
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

چون
جملهٔ اصلیای را آغاز میکند که دلیل یا توضیحی برای جملهٔ اصلی پیش از خود میآورد. ترتیب واژهها در جمله تغییر نمیکند.
Ich kann heute nicht kommen, denn ich bin krank.
امروز نمیتوانم بیایم، چون مریضم.

پس
در پرسشها بهعنوان قید به کار میرود تا علاقه، تعجب یا بیحوصلگی را نشان دهد و پرسش را دوستانهتر یا غیررسمیتر کند.
Wo warst du denn so lange?
پس اینهمه مدت کجا بودی؟
بهراحتی میتوان از نوع جمله فهمید که «denn» (چون) حرف ربطی برای بیان دلیل است یا قیدی است. در جملهٔ خبری دلیل میآورد. در جملهٔ پرسشی قیدی است که علاقه یا تعجب را نشان میدهد.
Ich gehe jetzt, denn ich bin müde.
الان میروم، چون خستهام.
Warum bist du denn schon müde?
چرا پس همین حالا خستهای؟
«Denn» (چون) جملهٔ اصلیای را آغاز میکند که دلیلی میآورد. برخلاف حرفهای ربط دیگری که دلیل را بیان میکنند، «denn» ترتیب واژهها را تغییر نمیدهد: فعل در جایگاه دوم میماند.
Er bleibt zu Hause, denn er fühlt sich nicht gut.
او در خانه میماند، چون حالش خوب نیست.
«denn» در نقش قیدِ پرسشی معمولاً بلافاصله بعد از واژهٔ پرسشی و فعل میآید. پرسش را دوستانهتر میکند یا کنجکاوی را نشان میدهد و اغلب بهصورت تحتاللفظی ترجمه نمیشود.
Was machst du denn hier?
تو اینجا چهکار میکنی؟
Wie spät ist es denn schon?
ساعت چند است؟
زیرا
«Denn» (چون) و «weil» (زیرا) هر دو دلیل را بیان میکنند. بعد از «denn» یک جملهٔ اصلی با ترتیب معمول واژهها میآید، درحالیکه «weil» جملهوارهای وابسته را آغاز میکند و معمولاً فعل را به پایان آن میبرد. برای پیوند دادن دو جملهٔ اصلی از «denn» و برای بیان دلیلی در جملهوارهٔ وابسته از «weil» استفاده کنید.

Ich bleibe zu Hause, denn ich bin krank.
در خانه میمانم، چون مریضم.
Ich bleibe zu Hause, weil ich krank bin.
در خانه میمانم، چون مریضم.