
da
آنجا
مکانی را نشان میدهد؛ در این مکان، اینجا یا آنجا.
Stell die Kiste bitte da in die Ecke.
لطفاً جعبه را همانجا، گوشه بگذار.
آنجا / چون / آنوقت
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

آنجا
مکانی را نشان میدهد؛ در این مکان، اینجا یا آنجا.
Stell die Kiste bitte da in die Ecke.
لطفاً جعبه را همانجا، گوشه بگذار.

چون
جملهوارهٔ وابستهای را آغاز میکند که دلیل یا علت را بیان میکند؛ چون، از آنجا که.
Da das Wetter schlecht ist, bleiben wir zu Hause.
چون هوا بد است، در خانه میمانیم.

آنوقت
به زمان یا لحظهای مشخص اشاره میکند؛ آنوقت، در همان لحظه.
Ich war gerade eingeschlafen, da klingelte das Telefon.
تازه خوابم برده بود که تلفن زنگ زد.

حاضر
برای تأیید حضور یک شخص یا چیز به کار میرود.
Ist jemand da?
کسی آنجاست؟
از ساختار جمله میتوانید کارکرد «da» (آنجا، چون یا آنوقت) را تشخیص دهید. اگر «da» (چون) جملهوارهٔ وابستهای را آغاز کند، فعل صرفشده در پایان میآید. اگر «da» (آنجا یا آنوقت) به مکان یا زمان اشاره کند، قید است و فعل در جایگاه دوم قرار میگیرد.
Da er müde war, ging er früh ins Bett.
چون او خسته بود، زود به رختخواب رفت.
Er war müde, da ging er früh ins Bett.
او خسته بود و آنوقت زود به رختخواب رفت.
وقتی «da» (چون) دلیلی را بیان میکند، حرف ربطی است که جملهوارهٔ وابستهای را آغاز میکند. در این حالت فعل صرفشده باید در پایان جملهوارهٔ وابسته بیاید.
Ich kann heute nicht kommen, da ich einen wichtigen Termin habe.
امروز نمیتوانم بیایم، چون قرار مهمی دارم.
«da» (آنجا)، «dort» (آنجا) بهعنوان قید مکان و «da» (آنوقت)، «dann» (آنوقت) بهعنوان قید زمان، اغلب در ابتدای جمله میآید. در این حالت، فعل بلافاصله بعد از آن قرار میگیرد و جای فاعل و فعل عوض میشود.
Wir waren fast am Ziel. Da sahen wir das Ortsschild.
تقریباً به مقصد رسیده بودیم. آنوقت تابلوی شهر را دیدیم.
معنی «anwesend» (حاضر) اغلب در جملههای ساده و کوتاه به کار میرود. موقعیتهای معمول برای آن، هنگام مکالمهٔ تلفنی، پشت در یا هنگام بررسی حضور و غیاب است.
Hallo, ist Anna da?
سلام، آنا آنجاست؟
Keine Sorge, ich bin für dich da.
نگران نباش، من کنار تو هستم.
چون / پس
«Denn» (چون) و «da» (چون) میتوانند یک دلیل را بیان کنند. «Denn» دو جملهٔ اصلی را با ترتیب معمول واژهها به هم وصل میکند، اما «da» یک جملهٔ وابسته را آغاز میکند و دلیل را بیشتر بهصورت چیزی شناختهشده یا بدیهی مطرح میکند. برای یک توضیح مستقل از «denn» و برای دلیلی ازپیشفرضشده از «da» استفاده کنید.

Ich bleibe zu Hause, da ich krank bin.
در خانه میمانم، چون بیمارم.
Ich bleibe zu Hause, denn ich bin krank.
در خانه میمانم، چون بیمارم.