
oje
oj
Okrzyk wyrażający zmartwienie, żal, przestrach lub nieprzyjemne zaskoczenie.
Oje, jetzt habe ich auch noch meinen Schlüssel verloren!
Oj, teraz jeszcze zgubiłem klucz!
oj
Wczytuję zapisany stan.

oj
Okrzyk wyrażający zmartwienie, żal, przestrach lub nieprzyjemne zaskoczenie.
Oje, jetzt habe ich auch noch meinen Schlüssel verloren!
Oj, teraz jeszcze zgubiłem klucz!
„Oje” (oj) często stoi na początku okrzyku i jest wtedy oddzielone przecinkiem od następującego po nim zdania. Może też występować samodzielnie jako krótki okrzyk.
Oje, der Zug ist schon abgefahren!
Oj, pociąg już odjechał!
Oje!
Oj!
„Oje” (oj) to spontaniczna, emocjonalna interjekcja, która szczególnie często występuje w rozmowach, dialogach, prywatnych wiadomościach i tekstach narracyjnych.
Oje, das klingt nach einem anstrengenden Tag.
Oj, to brzmi jak męczący dzień.
Po „Oje” (oj) często następuje konkretna problematyczna sytuacja, wprowadzana słowami takimi jak „jetzt” (teraz), „auch noch” (na dodatek) lub „wie soll ich …?” (jak mam …?).
Oje, wie soll ich das bis morgen alles schaffen?
Oj, jak ja mam zdążyć zrobić to wszystko do jutra?
ach
„Ach” (ach) i „oje” (oj) mogą być reakcją na złą wiadomość wyrażającą żal lub współczucie. Bez odpowiedniej intonacji znaczenie „Ach” pozostaje niejednoznaczne i może ono również brzmieć jak rezygnacja lub lekceważenie, podczas gdy „oje” wyraźniej wyraża zmartwienie i nieprzyjemne zaskoczenie. W zmartwionej reakcji często lepiej pasuje więc „oje”.

Oje, der Arzt kann heute also doch nicht kommen.
Oj, więc lekarz jednak nie może dziś przyjść.
Ach, der Arzt kann heute also doch nicht kommen.
Ach, więc lekarz jednak nie może dziś przyjść.