
ach
Wykrzyknik, którym spontanicznie wyraża się uczucia, takie jak żal, złość, zdziwienie lub współczucie.
Ach, das tut mir wirklich leid.
Ach, naprawdę mi przykro.
Wczytuję zapisany stan.

Wykrzyknik, którym spontanicznie wyraża się uczucia, takie jak żal, złość, zdziwienie lub współczucie.
Ach, das tut mir wirklich leid.
Ach, naprawdę mi przykro.

Wykrzyknik wyrażający życzenie lub silną tęsknotę, często używany razem z „wenn” (gdyby) lub „wäre” (byłbym, byłaby).
Ach, wäre ich doch schon wieder zu Hause!
Ach, gdybym już znowu był w domu!

ach, rozumiem
Wykrzyknik pokazujący, że właśnie coś zrozumieliśmy albo sobie o czymś przypomnieliśmy.
Ach so, jetzt verstehe ich, was du meinst.
Ach, rozumiem, teraz już wiem, co masz na myśli.

ach, daj spokój
Wykrzyknik, którym odrzuca się lub podaje w wątpliwość czyjąś wypowiedź; może też wyrażać zdziwienie.
Ach was, das kann doch gar nicht stimmen.
Ach, daj spokój, to przecież wcale nie może być prawda.

ojej
Wykrzyknik wyrażający wielkie zdziwienie, przerażenie lub konsternację.
Ach du meine Güte, wie spät ist es denn schon?
Ojej, która jest już godzina?
Gdy „ach” (ach) stoi na początku zdania przed dalszą wypowiedzią, zwykle stawia się po nim przecinek. Gdy wykrzykuje się je samodzielnie, zazwyczaj nie stawia się przecinka.
Ach, ich habe den Schlüssel zu Hause liegen lassen.
Ach, zostawiłem klucz w domu.
Ach! Das hätte ich beinahe vergessen.
Ach! Prawie o tym zapomniałem.
„Ach” (ach) należy przede wszystkim do języka mówionego i w tekstach pisanych często pojawia się w dialogach lub prywatnych wiadomościach. W rzeczowych i formalnych tekstach występuje znacznie rzadziej.
Ach, schön, dass du auch gekommen bist!
Ach, miło, że też przyszedłeś!
Przy wyrażaniu życzenia „ach” (ach) często występuje z „doch” (no jednak), „wenn” (gdyby) lub „wäre” (byłbym, byłaby). Po „wenn” (gdyby) czasownik stoi na końcu; przy „wäre” (byłbym, byłaby) często stoi przed podmiotem.
Ach, wenn ich doch mehr Zeit hätte!
Ach, gdybym tylko miał więcej czasu!
Ach, wäre der Sommer doch noch nicht vorbei!
Ach, żeby lato jeszcze się nie skończyło!
„Ach so” (ach, rozumiem) zwykle stoi na początku reakcji i zapisuje się jako stałe połączenie. Potem często pojawia się krótkie wyjaśnienie lub nowa informacja.
Ach so, du wartest also auf den Bus.
Ach, rozumiem, czyli czekasz na autobus.
Ach so! Ich dachte, das Konzert ist erst morgen.
Ach, rozumiem! Myślałem, że koncert jest dopiero jutro.
„Ach was” (ach, daj spokój) może występować jako samodzielna reakcja albo na początku zdania wprowadzać dalszą wypowiedź. W zależności od akcentu może brzmieć ze zdziwieniem, uspokajająco lub lekceważąco.
Ach was, du hast doch keinen Fehler gemacht!
Ach, daj spokój, przecież nie popełniłeś żadnego błędu!
„Ach du meine Güte” (ojej) jest używane jako stałe wyrażenie i często stoi na początku zdania jako reakcja na zaskakującą wiadomość. Jego części pozostają w tej kolejności.
Ach du meine Güte, der ganze Keller steht unter Wasser!
Ojej, cała piwnica jest zalana!
och
„Oh” (och) i „ach” (ach) mogą wyrażać współczucie w reakcji na złą wiadomość. „Oh” wyraża raczej bezpośrednie poruszenie, podczas gdy „ach” często dodatkowo przekazuje żal albo westchnieniowy, pocieszający ton. Używaj „oh” jako spontanicznej reakcji, a „ach” przy silniejszym żalu.

Ach, das tut mir leid, dass du krank bist.
Ach, przykro mi, że jesteś chory.
Oh, das tut mir leid, dass du krank bist.
Och, przykro mi, że jesteś chory.