
der Ungläubige
niewierzący
Osoba, która nie wierzy w Boga ani w żadną religię.
Der Ungläubige ließ sich von den religiösen Argumenten nicht überzeugen.
Niewierzącego nie przekonały argumenty religijne.
niewierzący / niewierny
die Ungläubige, die Ungläubigen
Wczytuję zapisany stan.

niewierzący
Osoba, która nie wierzy w Boga ani w żadną religię.
Der Ungläubige ließ sich von den religiösen Argumenten nicht überzeugen.
Niewierzącego nie przekonały argumenty religijne.

niewierny
Z punktu widzenia określonej religii osoba, która do niej nie należy lub nie uznaje jej treści wiary. Zależnie od kontekstu to określenie może mieć wydźwięk obraźliwy.
In dem mittelalterlichen Text werden Menschen anderer Religionen als Ungläubige bezeichnet.
W średniowiecznym tekście ludzi wyznających inne religie określa się jako niewiernych.
| rodzaj | żeński die |
|---|---|
| liczba mnoga | die Ungläubigen |
| Genitiv | der Ungläubigen |
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | |
|---|---|---|
| Nominativ | die Ungläubige | die Ungläubigen |
| Akkusativ | die Ungläubige | die Ungläubigen |
| Dativ | der Ungläubigen | den Ungläubigen |
| Genitiv | der Ungläubigen | der Ungläubigen |
Rodzajnik zmienia się zależnie od przypadku; jest zaznaczony kolorem.
W słowie „Ungläubige” (niewierzący) rozpoznasz przymiotnik „gläubig” (wierzący) i przeczący przedrostek „un-” (nie-). Przymiotnik jest tu użyty jako rzeczownik i oznacza osobę.
An der Diskussion nahmen sowohl Gläubige als auch Ungläubige teil.
W dyskusji uczestniczyli zarówno wierzący, jak i niewierzący.
„Ungläubige” (niewierzący) odmienia się jak przymiotnik. Po rodzajniku określonym występuje forma „der Ungläubige” (niewierzący), a po rodzajniku nieokreślonym „ein Ungläubiger” (niewierzący). W liczbie mnogiej mówi się „die Ungläubigen” (niewierzący), ale „viele Ungläubige” (wielu niewierzących).
Ein Ungläubiger stellte dem Pfarrer viele kritische Fragen.
Niewierzący zadał pastorowi wiele krytycznych pytań.
Unter seinen Freunden sind viele Ungläubige.
Wśród jego przyjaciół jest wielu niewierzących.
Typowy schemat to „jemanden als Ungläubigen bezeichnen” (określać kogoś jako niewiernego). Osoba, o której mowa, występuje w Akkusativie; określenie osoby po „als” również jest tu w Akkusativie.
Der Prediger bezeichnete seinen Nachbarn als Ungläubigen, weil dieser seine religiösen Lehren ablehnte.
Kaznodzieja określił swojego sąsiada jako niewiernego, ponieważ ten odrzucał jego nauki religijne.
ateista
Oba określenia mogą oznaczać osobę, która nie wierzy w Boga. „Atheist” (ateista) zazwyczaj neutralnie określa taki światopogląd, natomiast „Ungläubiger” (niewierzący) jest często używane z perspektywy religijnej i zależnie od kontekstu może brzmieć obraźliwie. Do neutralnego opisu własnych przekonań lepiej pasuje „Atheist”.

In der Geschichte nennt der religiöse Priester den Fremden einen Ungläubigen.
W opowieści religijny kapłan nazywa nieznajomego niewierzącym.
Tom bezeichnet sich als Atheisten und glaubt nicht an einen Gott.
Tom określa się jako ateista i nie wierzy w żadnego boga.