
der Ungläubige
بیایمان
فردی که به خدا یا به یک دین ایمان ندارد.
Der Ungläubige ließ sich von den religiösen Argumenten nicht überzeugen.
فرد بیایمان با استدلالهای مذهبی قانع نشد.
بیایمان / کافر
die Ungläubige, die Ungläubigen
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

بیایمان
فردی که به خدا یا به یک دین ایمان ندارد.
Der Ungläubige ließ sich von den religiösen Argumenten nicht überzeugen.
فرد بیایمان با استدلالهای مذهبی قانع نشد.

کافر
از دیدگاه یک دین مشخص، فردی که به آن دین تعلق ندارد یا باورهای آن را نمیپذیرد. این تعبیر، بسته به بافت، ممکن است بار تحقیرآمیز داشته باشد.
In dem mittelalterlichen Text werden Menschen anderer Religionen als Ungläubige bezeichnet.
در آن متن قرونوسطایی، مردمِ پیرو ادیان دیگر کافر نامیده میشوند.
| جنس دستوری | مؤنث die |
|---|---|
| جمع | die Ungläubigen |
| Genitiv | der Ungläubigen |
| مفرد | جمع | |
|---|---|---|
| Nominativ | die Ungläubige | die Ungläubigen |
| Akkusativ | die Ungläubige | die Ungläubigen |
| Dativ | der Ungläubigen | den Ungläubigen |
| Genitiv | der Ungläubigen | der Ungläubigen |
حرف تعریف با حالت دستوری تغییر میکند و با رنگ نشان داده میشود.
در «Ungläubige» (بیایمان) میتوانید صفت «gläubig» (باایمان) و پیشوند نفیکنندهٔ «un-» (نا- یا بی-) را تشخیص دهید. این صفت در اینجا بهصورت اسم به کار رفته و به یک فرد اشاره میکند.
An der Diskussion nahmen sowohl Gläubige als auch Ungläubige teil.
هم افراد باایمان و هم افراد بیایمان در بحث شرکت کردند.
«Ungläubige» (بیایمان) مانند یک صفت صرف میشود. پس از حرف تعریف معین میگوییم «der Ungläubige» (فرد بیایمان) و پس از حرف تعریف نامعین «ein Ungläubiger» (فردی بیایمان). در حالت جمع میگوییم «die Ungläubigen» (افراد بیایمان)، اما «viele Ungläubige» (افراد بیایمانِ بسیار).
Ein Ungläubiger stellte dem Pfarrer viele kritische Fragen.
یک فرد بیایمان از کشیش سؤالهای انتقادی زیادی پرسید.
Unter seinen Freunden sind viele Ungläubige.
در میان دوستانش افراد بیایمان زیادی هستند.
الگوی رایج این است: «jemanden als Ungläubigen bezeichnen» (کسی را کافر نامیدن). فردی که دربارهاش صحبت میشود در Akkusativ میآید؛ عنوانی که پس از «als» برای آن فرد به کار میرود نیز در اینجا در Akkusativ است.
Der Prediger bezeichnete seinen Nachbarn als Ungläubigen, weil dieser seine religiösen Lehren ablehnte.
واعظ، همسایهاش را کافر نامید، چون او آموزههای مذهبیاش را رد کرده بود.
بیخدا
هر دو عنوان میتوانند به فردی اشاره کنند که به خدا باور ندارد. «Atheist» (بیخدا) معمولاً این دیدگاه فکری را بهصورت خنثی بیان میکند، درحالیکه «Ungläubiger» (کافر) اغلب از دیدگاه یک دین به کار میرود و بسته به بافت ممکن است تحقیرآمیز به نظر برسد. برای توصیف خنثی باورهای خودتان، «Atheist» انتخاب مناسبتری است.

In der Geschichte nennt der religiöse Priester den Fremden einen Ungläubigen.
در این داستان، کشیش مذهبی آن غریبه را کافر مینامد.
Tom bezeichnet sich als Atheisten und glaubt nicht an einen Gott.
تام خودش را بیخدا معرفی میکند و به وجود خدا باور ندارد.