
anbellen
birine havlamak
Birine ya da bir hayvana havlayarak saldırır gibi seslenmek veya onun yönüne doğru havlamak.
Der große Hund bellte den Briefträger an.
Büyük köpek postacıya havladı.
havlamak / terslemek
anbellen – bellte an – hat angebellt
Kayıtlı durumun yükleniyor.

birine havlamak
Birine ya da bir hayvana havlayarak saldırır gibi seslenmek veya onun yönüne doğru havlamak.
Der große Hund bellte den Briefträger an.
Büyük köpek postacıya havladı.

ters ters konuşmak
Biriyle sert, kaba ya da saldırgan bir tonla konuşmak.
Warum bellst du mich ständig an?
Neden sürekli benimle ters ters konuşuyorsun?
| ich | belle an |
|---|---|
| du | bellst an |
| er/sie/es | bellt an |
| wir | bellen an |
| ihr | bellt an |
| sie | bellen an |
| ich | bellte an |
|---|---|
| du | belltest an |
| er/sie/es | bellte an |
| wir | bellten an |
| ihr | belltet an |
| sie | bellten an |
| ich | habe angebellt |
|---|---|
| du | hast angebellt |
| er/sie/es | hat angebellt |
| wir | haben angebellt |
| ihr | habt angebellt |
| sie | haben angebellt |
| du | bell an! belle an!, bill an!, bille an! |
|---|---|
| ihr | bellt an! |
| Sie | bellen Sie an! |
| ich | hatte angebellt |
|---|---|
| du | hattest angebellt |
| er/sie/es | hatte angebellt |
| wir | hatten angebellt |
| ihr | hattet angebellt |
| sie | hatten angebellt |
| ich | werde anbellen |
|---|---|
| du | wirst anbellen |
| er/sie/es | wird anbellen |
| wir | werden anbellen |
| ihr | werdet anbellen |
| sie | werden anbellen |
| ich | belle an |
|---|---|
| du | bellest an |
| er/sie/es | belle an |
| wir | bellen an |
| ihr | bellet an |
| sie | bellen an |
Dolaylı anlatımda kullanılır.
| ich | bellte an |
|---|---|
| du | belltest an |
| er/sie/es | bellte an |
| wir | bellten an |
| ihr | belltet an |
| sie | bellten an |
Dilekler ve “würde” ile kurulan cümleler için kullanılır.
| mastar | anbellen |
|---|---|
| zu ile | anzubellen |
| Partizip I | anbellend |
| Partizip II | angebellt |
“Anbellen” (havlamak / terslemek) ayrılabilen bir fiildir. Ana cümlede “an” (fiilden ayrılan ön ek) cümlenin sonunda yer alır; yan cümlede fiil birleşik kalır. “zu” ile kullanılan mastarda ise “zu” ön ek ile kök arasına girer.
Jeden Morgen bellt uns der Hund der Nachbarn an.
Komşuların köpeği her sabah bize havlıyor.
Sie ging weiter, obwohl der Hund sie ständig anbellte.
Köpek ona sürekli havladığı hâlde o yoluna devam etti.
Der Hund hörte nicht auf, die Passanten anzubellen.
Köpek, yoldan geçenlere havlamayı bırakmadı.
Hayvanın havlaması anlatılırken, havlamanın yöneldiği kişi veya hayvan çoğu zaman Akkusativ nesnesi olur. Bir köpek örneğin “einen Briefträger” (bir postacıya), “einen Nachbarn” (bir komşuya) veya “einen anderen Hund” (başka bir köpeğe) havlayabilir.
Der Schäferhund bellte einen fremden Hund an.
Çoban köpeği yabancı bir köpeğe havladı.
Mecaz anlamı çoğu zaman öznenin bir insan, hitap edilen kişinin de başka bir insan olması ele verir. “unfreundlich” (kaba), “aggressiv” (saldırgan) veya “sofort” (hemen) gibi kelimeler, konunun bir hayvan değil, konuşma tarzı olduğunu sık sık gösterir.
Der Abteilungsleiter bellte den neuen Mitarbeiter wegen eines kleinen Fehlers an.
Bölüm müdürü küçük bir hata yüzünden yeni çalışana ters ters konuştu.
harekete geçmek / çarpmak / çıkışmak
Her iki fiil de birine kaba ve saldırgan bir şekilde konuşmayı anlatır. “anfahren” (çıkışmak), sert veya öfkeli bir şekilde konuşmayı doğrudan anlatır. “anbellen” (ters ters konuşmak) ise ayrıca havlayan, özellikle saldırgan bir konuşma biçimi imgesi verir. Sözlü saldırı genel olarak anlatılıyorsa “anfahren”, bu saldırganlığın belirgin ve mecazlı biçimi vurgulanıyorsa “anbellen” kullanılır.

Die Kundin bellte den Verkäufer wegen der langen Wartezeit an.
Müşteri, uzun süre beklediği için satış görevlisine ters ters konuştu.
Die Kundin fuhr den Verkäufer wegen der langen Wartezeit an.
Müşteri, uzun süre beklediği için satış görevlisine çıkıştı.