
och
اَه
ناراحتی، ناامیدی یا بیمیلی را نشان میدهد و اغلب در واکنش به یک پیشنهاد یا خبر به کار میرود.
Och, muss das jetzt wirklich sein?
اَه، واقعاً باید همین حالا این کار را بکنیم؟
اَه / اوه
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

اَه
ناراحتی، ناامیدی یا بیمیلی را نشان میدهد و اغلب در واکنش به یک پیشنهاد یا خبر به کار میرود.
Och, muss das jetzt wirklich sein?
اَه، واقعاً باید همین حالا این کار را بکنیم؟

اوه
تعجب ملایم، شگفتی یا پیبردن خوشایند به چیزی را نشان میدهد.
Och, du bist ja auch schon da!
اوه، تو هم که از قبل اینجایی!

اوه
نشان میدهد که گوینده چیزی را کماهمیت جلوه میدهد یا آن را چندان مهم نمیداند.
Och, das ist doch halb so schlimm.
اَه، این که آنقدرها هم بد نیست.
«Och» (اَه) اغلب پیش از جمله میآید و بعد از آن ویرگول میگذارند. این واژه بیرون از جمله اصلی قرار میگیرد و ترتیب واژههای آن را تغییر نمیدهد.
Och, das habe ich gar nicht bemerkt.
اوه، اصلاً متوجه این موضوع نشده بودم.
«Och» (اَه) در گفتوگوهای خودمانی و پیامهای شخصی رایج است. در متنهای رسمی یا بیطرفانه معمول نیست.
Och, bleib doch noch ein bisschen!
اَه، یک کم دیگه بمون!
برای واکنش به چیزی ناخوشایند، اغلب میگویند «och nee» (اَه، نه) یا «och nö» (اَه، نه). هر دو ترکیب میتوانند بهتنهایی هم پاسخ کوتاهی باشند.
Och nee, jetzt habe ich den Bus verpasst!
اَه، نه، حالا اتوبوس را از دست دادم!
در پاسخ به پرسشهایی درباره مقدار یا زحمت، «och» (اَه) را اغلب با «nur» (فقط) یا «nicht viel» (زیاد نه) به کار میبرند. به این ترتیب، گوینده مقدار یا زحمت را کم جلوه میدهد.
Och, die Reparatur hat nur zehn Minuten gedauert.
اَه، تعمیر فقط ده دقیقه طول کشید.
اوه / آه / ای وای
«Oh» (اوه) و «och» (اوه) هر دو میتوانند تعجب خوشایند را بیان کنند. «Oh» تعجب را مستقیمتر برجسته میکند، درحالیکه «och» اغلب خودمانیتر و صمیمیتر به گوش میرسد. برای واکنشی کاملاً خودجوش و آشکار از «oh» (اوه) استفاده کنید و وقتی میخواهید تعجب ملایم یا خودمانی به نظر برسد، «och» را به کار ببرید.

Och, du bist schon da!
اوه، تو از قبل اینجایی!
Oh, du bist schon da!
اوه، تو از قبل اینجایی!