
och
Wyraża niezadowolenie, rozczarowanie lub niechęć, często w reakcji na propozycję albo wiadomość.
Och, muss das jetzt wirklich sein?
Och, czy to naprawdę musi się dziać właśnie teraz?
Wczytuję zapisany stan.

Wyraża niezadowolenie, rozczarowanie lub niechęć, często w reakcji na propozycję albo wiadomość.
Och, muss das jetzt wirklich sein?
Och, czy to naprawdę musi się dziać właśnie teraz?

Wyraża łagodne zaskoczenie, zdziwienie lub radosne uświadomienie sobie czegoś.
Och, du bist ja auch schon da!
Och, ty też już jesteś!

Wyraża bagatelizowanie czegoś lub przekonanie, że coś nie jest szczególnie ważne.
Och, das ist doch halb so schlimm.
Och, to przecież nic takiego.
„Och” często stoi przed zdaniem i wtedy oddziela się je przecinkiem. Stoi poza właściwym zdaniem i nie zmienia jego szyku.
Och, das habe ich gar nicht bemerkt.
Och, zupełnie tego nie zauważyłem.
„Och” jest typowe dla swobodnych rozmów i prywatnych wiadomości. W rzeczowych lub formalnych tekstach używa się go rzadko.
Och, bleib doch noch ein bisschen!
Och, zostań jeszcze chwilę!
Na coś nieprzyjemnego często reaguje się słowami „och nee” (och, nie) lub „och nö” (och, nie). Oba połączenia mogą też występować samodzielnie jako krótka odpowiedź.
Och nee, jetzt habe ich den Bus verpasst!
Och, nie, spóźniłem się na autobus!
W odpowiedziach na pytania o ilość lub nakład pracy słowo „och” (och) często łączy się ze słowem „nur” (tylko) albo wyrażeniem „nicht viel” (niewiele). W ten sposób mówiący przedstawia ilość lub nakład pracy jako niewielkie.
Och, die Reparatur hat nur zehn Minuten gedauert.
Och, naprawa trwała tylko dziesięć minut.
och
„Oh” (och) i „och” (och) mogą wyrażać radosne zaskoczenie. „Oh” bezpośrednio podkreśla zaskoczenie, podczas gdy „och” często brzmi bardziej swobodnie i poufale. Użyj „oh”, gdy chcesz wyrazić wyraźną spontaniczną reakcję, a „och”, gdy zaskoczenie ma brzmieć łagodnie lub swobodnie.

Och, du bist schon da!
Och, już jesteś!
Oh, du bist schon da!
Och, już jesteś!