
anlächeln
uśmiechać się do
Pokazywać komuś przyjaznym lub pełnym czułości uśmiechem, że się go zauważyło lub że ma się do niego pozytywny stosunek.
Sie lächelte den kleinen Jungen freundlich an.
Uśmiechnęła się przyjaźnie do małego chłopca.
uśmiechać się do
anlächeln – lächelte an – hat angelächelt
Wczytuję zapisany stan.

uśmiechać się do
Pokazywać komuś przyjaznym lub pełnym czułości uśmiechem, że się go zauważyło lub że ma się do niego pozytywny stosunek.
Sie lächelte den kleinen Jungen freundlich an.
Uśmiechnęła się przyjaźnie do małego chłopca.
| ich | lächle an lächele an |
|---|---|
| du | lächelst an |
| er/sie/es | lächelt an |
| wir | lächeln an |
| ihr | lächelt an |
| sie | lächeln an |
| ich | lächelte an |
|---|---|
| du | lächeltest an |
| er/sie/es | lächelte an |
| wir | lächelten an |
| ihr | lächeltet an |
| sie | lächelten an |
| ich | habe angelächelt |
|---|---|
| du | hast angelächelt |
| er/sie/es | hat angelächelt |
| wir | haben angelächelt |
| ihr | habt angelächelt |
| sie | haben angelächelt |
| du | lächle an! lächel an!, lächele an! |
|---|---|
| ihr | lächelt an! |
| Sie | lächeln Sie an! |
| ich | hatte angelächelt |
|---|---|
| du | hattest angelächelt |
| er/sie/es | hatte angelächelt |
| wir | hatten angelächelt |
| ihr | hattet angelächelt |
| sie | hatten angelächelt |
| ich | werde anlächeln |
|---|---|
| du | wirst anlächeln |
| er/sie/es | wird anlächeln |
| wir | werden anlächeln |
| ihr | werdet anlächeln |
| sie | werden anlächeln |
| ich | lächele an lächle an |
|---|---|
| du | lächelst an lächlest an |
| er/sie/es | lächele an lächle an |
| wir | lächeln an |
| ihr | lächelt an lächlet an |
| sie | lächeln an |
Używany w mowie zależnej.
| ich | lächelte an |
|---|---|
| du | lächeltest an |
| er/sie/es | lächelte an |
| wir | lächelten an |
| ihr | lächeltet an |
| sie | lächelten an |
Używany do wyrażania życzeń i konstrukcji z „würde”.
| bezokolicznik | anlächeln |
|---|---|
| z zu | anzulächeln |
| Partizip I | anlächelnd |
| Partizip II | angelächelt |
„Anlächeln” (uśmiechać się do) jest czasownikiem rozdzielnie złożonym: w zdaniu głównym „an” (tu: przedrostek czasownika) stoi na końcu zdania, a w zdaniu podrzędnym „anlächeln” (uśmiechać się do) pozostaje nierozdzielne. W bezokoliczniku z „zu” (partykuła bezokolicznika) „zu” (partykuła bezokolicznika) stoi między przedrostkiem a czasownikiem.
Der Mann lächelte seine Nachbarin freundlich an.
Mężczyzna uśmiechnął się przyjaźnie do swojej sąsiadki.
Ich weiß, dass sie den neuen Kollegen oft anlächelt.
Wiem, że ona często uśmiecha się do nowego kolegi.
Sie versuchte, das schüchterne Kind anzulächeln.
Próbowała uśmiechnąć się do nieśmiałego dziecka.
Osoba, do której się uśmiechasz, zwykle występuje w Akkusativie. Dlatego w przypadku zaimka osobowego mówi się na przykład „ihn” (jego), „sie” (ją) lub „dich anlächeln” (uśmiechać się do ciebie).
Die Verkäuferin lächelte mich an.
Sprzedawczyni uśmiechnęła się do mnie.
Warum lächelst du ihn nicht an?
Dlaczego się do niego nie uśmiechasz?
„Anlächeln” (uśmiechać się do) często występuje z przysłówkami „freundlich” (przyjaźnie), „lieb” (miło) lub „verlegen” (nieśmiało), a jego dopełnieniem są osoby. Wraz z uśmiechaniem się do kogoś często opisuje się również krótki kontakt wzrokowy.
Er lächelte sie verlegen an und schaute schnell zur Seite.
Uśmiechnął się do niej nieśmiało i szybko odwrócił wzrok.
uśmiechać się
„Lächeln” (uśmiechać się) opisuje przyjazny wyraz twarzy, natomiast „anlächeln” (uśmiechać się do) wyraźnie kieruje ten uśmiech do konkretnej osoby. Oba czasowniki pasują do przyjaznego powitania. Przy „anlächeln” osoba występuje jako dopełnienie bliższe: uśmiechać się do kogoś. Przy „lächeln” można wskazać kierunek za pomocą wyrażenia takiego jak „in ihre Richtung” (w jej kierunku).

Zur Begrüßung lächelt Paul Anna freundlich an.
Na powitanie Paul przyjaźnie uśmiecha się do Anny.
Zur Begrüßung lächelt Paul freundlich in Annas Richtung.
Na powitanie Paul przyjaźnie uśmiecha się w kierunku Anny.