
aufblitzen
rozbłyskiwać
Przez krótką chwilę jasno świecić lub emitować światło.
In der Ferne blitzten die Lichter eines Fahrzeugs auf.
W oddali rozbłysły światła pojazdu.
rozbłyskiwać
aufblitzen – blitzte auf – hat aufgeblitzt
Wczytuję zapisany stan.

rozbłyskiwać
Przez krótką chwilę jasno świecić lub emitować światło.
In der Ferne blitzten die Lichter eines Fahrzeugs auf.
W oddali rozbłysły światła pojazdu.

przebłyskiwać
Nagle i tylko na krótko stać się widocznym lub pojawić się w czyjejś świadomości, na przykład jako myśl, wspomnienie lub uczucie.
Während des Gesprächs blitzte in ihr eine wichtige Erinnerung auf.
Podczas rozmowy przemknęło jej przez myśl ważne wspomnienie.
| er/sie/es | blitzt auf |
|---|---|
| sie | blitzen auf |
| er/sie/es | blitzte auf |
|---|---|
| sie | blitzten auf |
| er/sie/es | hat aufgeblitzt ist aufgeblitzt |
|---|---|
| sie | haben aufgeblitzt sind aufgeblitzt |
| er/sie/es | hatte aufgeblitzt war aufgeblitzt |
|---|---|
| sie | hatten aufgeblitzt waren aufgeblitzt |
| er/sie/es | wird aufblitzen |
|---|---|
| sie | werden aufblitzen |
| er/sie/es | blitze auf |
|---|---|
| sie | blitzen auf |
Używany w mowie zależnej.
| er/sie/es | blitzte auf |
|---|---|
| sie | blitzten auf |
Używany do wyrażania życzeń i konstrukcji z „würde”.
| bezokolicznik | aufblitzen |
|---|---|
| z zu | aufzublitzen |
| Partizip I | aufblitzend |
| Partizip II | aufgeblitzt |
„Aufblitzen” (rozbłyskiwać) składa się z „auf” (wskazuje na pojawienie się) i „blitzen” (błyskać) i jest rozdzielnie złożony. W zdaniu głównym „auf” jest oddzielone i stoi na końcu, a w zdaniu podrzędnym czasownik pozostaje złączony. Przy bezokoliczniku z „zu” (partykuła bezokolicznika) „zu” stoi między „auf” a „blitzen”.
Zwischen den Bäumen blitzte ein Licht auf.
Między drzewami rozbłysło światło.
Sie erschrak, weil zwischen den Bäumen ein Licht aufblitzte.
Przestraszyła się, bo między drzewami rozbłysło światło.
Das Licht schien nur für einen Augenblick aufzublitzen.
Światło zdawało się rozbłysnąć tylko na chwilę.
Podmiotem często jest źródło światła lub błyszczący przedmiot, na przykład „ein Licht” (światło), „eine Klinge” (ostrze) albo „Metall” (metal). Wyrażenia takie jak „in der Sonne” (w słońcu) lub „im Scheinwerferlicht” (w świetle reflektorów) pokazują, jakie światło odbija przedmiot.
Die Klinge blitzte in der Sonne auf.
Ostrze rozbłysło w słońcu.
Przy myślach, wspomnieniach lub uczuciach często używa się „in” (w) z Dativem, aby wskazać osobę, która czegoś doświadcza. Myśl, wspomnienie lub uczucie jest wtedy podmiotem.
Als sie die vertraute Stimme hörte, blitzte in ihr neue Hoffnung auf.
Kiedy usłyszała znajomy głos, obudziła się w niej nowa nadzieja.
przemykać
„huschen” (przemknąć) i „aufblitzen” (przebłyskiwać) mogą opisywać krótko widoczny uśmiech. „huschen” przedstawia go jako przelotny ruch po twarzy, natomiast „aufblitzen” podkreśla jego nagłe pojawienie się. Oba słowa są możliwe, ale kładą nacisk na różne aspekty.

Ein kurzes Lächeln blitzte in ihrem Gesicht auf.
Krótki uśmiech przebłysnął na jej twarzy.
Ein kurzes Lächeln huschte über ihr Gesicht.
Krótki uśmiech przemknął po jej twarzy.