
aufkeimen
kiełkować
Zaczynać kiełkować i rozwijać pierwsze pędy.
Im Frühjahr keimen die ersten Samen auf.
Wiosną kiełkują pierwsze nasiona.
kiełkować / rodzić się
aufkeimen – keimte auf – ist aufgekeimt
Wczytuję zapisany stan.

kiełkować
Zaczynać kiełkować i rozwijać pierwsze pędy.
Im Frühjahr keimen die ersten Samen auf.
Wiosną kiełkują pierwsze nasiona.

rodzić się
Stopniowo powstawać lub rozwijać się, zwłaszcza w odniesieniu do uczuć, myśli lub nadziei.
In ihr keimte langsam Hoffnung auf.
Powoli rodziła się w niej nadzieja.
| er/sie/es | keimt auf |
|---|---|
| sie | keimen auf |
| er/sie/es | keimte auf |
|---|---|
| sie | keimten auf |
| er/sie/es | ist aufgekeimt |
|---|---|
| sie | sind aufgekeimt |
| er/sie/es | war aufgekeimt |
|---|---|
| sie | waren aufgekeimt |
| er/sie/es | wird aufkeimen |
|---|---|
| sie | werden aufkeimen |
| er/sie/es | keime auf |
|---|---|
| sie | keimen auf |
Używany w mowie zależnej.
| er/sie/es | keimte auf |
|---|---|
| sie | keimten auf |
Używany do wyrażania życzeń i konstrukcji z „würde”.
| bezokolicznik | aufkeimen |
|---|---|
| z zu | aufzukeimen |
| Partizip I | aufkeimend |
| Partizip II | aufgekeimt |
„Aufkeimen” (kiełkować, rodzić się) jest czasownikiem rozdzielnie złożonym z „auf” (przedrostek) i „keimen” (kiełkować). W zdaniu głównym przedrostek stoi na końcu zdania, a w zdaniu podrzędnym czasownik pozostaje nierozdzielony. Z „zu” (partykuła bezokolicznika) przedrostek stoi przed „zu” i czasownikiem.
Nach dem Regen keimen die jungen Pflanzen schnell auf.
Po deszczu młode rośliny szybko kiełkują.
Die Gärtnerin wartet, bis die Samen aufkeimen.
Ogrodniczka czeka, aż nasiona wykiełkują.
Bei guten Bedingungen beginnen die Samen aufzukeimen.
W dobrych warunkach nasiona zaczynają kiełkować.
W znaczeniu dosłownym „aufkeimen” (kiełkować) występuje zazwyczaj z nasionami, roślinami lub zasiewem w roli podmiotu. Często chodzi o początek wzrostu, zwłaszcza wiosną lub po deszczu.
Nach den ersten warmen Tagen keimte die Saat auf.
Po pierwszych ciepłych dniach zasiew zaczął kiełkować.
Im feuchten Boden keimten viele Wildblumen auf.
W wilgotnej glebie wykiełkowało wiele dzikich kwiatów.
W znaczeniu przenośnym „aufkeimen” (rodzić się) występuje przede wszystkim z nadzieją, myślami, wątpliwościami lub podejrzeniem w roli podmiotu. Przy uczuciach i myślach „in” (w) często wskazuje osobę, w której coś stopniowo powstaje.
Nach dem Gespräch keimte in ihm ein neuer Gedanke auf.
Po rozmowie zrodziła się w nim nowa myśl.
Als sie die ersten Ergebnisse sah, keimte in ihr wieder Hoffnung auf.
Kiedy zobaczyła pierwsze wyniki, znów zrodziła się w niej nadzieja.
Nach dem seltsamen Gespräch keimten in ihr Zweifel auf.
Po dziwnej rozmowie zrodziły się w niej wątpliwości.
powstawać / pokrywać koszty
Gdy pojawia się podejrzenie, pasować mogą oba czasowniki. „Aufkommen” (powstawać) ogólnie opisuje jego pojawienie się. „Aufkeimen” (rodzić się) podkreśla, że początkowo zaczyna się ono nieśmiało i stopniowo się rozwija. Wybierz „aufkeimen”, jeśli chcesz podkreślić ten ostrożny początek; „aufkommen” pozostawia sposób rozwoju otwarty.

Nach seiner ausweichenden Antwort keimte in mir ein Verdacht auf.
Po jego wymijającej odpowiedzi zaczęło się we mnie rodzić podejrzenie.
Nach seiner ausweichenden Antwort kam in mir ein Verdacht auf.
Po jego wymijającej odpowiedzi pojawiło się we mnie podejrzenie.