
weh
biada
Wykrzyknienie, którym ktoś wyraża ból, skargę, przerażenie lub wielkie cierpienie.
O weh, jetzt haben wir den letzten Bus verpasst!
O nie, spóźniliśmy się na ostatni autobus!
biada
Wczytuję zapisany stan.

biada
Wykrzyknienie, którym ktoś wyraża ból, skargę, przerażenie lub wielkie cierpienie.
O weh, jetzt haben wir den letzten Bus verpasst!
O nie, spóźniliśmy się na ostatni autobus!
„Weh!” (biada!) może występować jako samodzielne wykrzyknienie i nie wymaga wtedy czasownika; często następuje po nim zaimek osobowy w Dativ, jak w „weh mir!” (biada mi!). W dialogu lub opowiadaniu wykrzyknienie jest często przytaczane bezpośrednio jako mowa niezależna.
„Weh mir!“, klagte die Witwe am Grab ihres Mannes.
„Biada mi!”, lamentowała wdowa przy grobie swojego męża.
„weh” (biada) często występuje w stałym połączeniu „o weh!” (o biada!) lub „oh weh!” (o nie!). To połączenie wyraża przerażenie lub żal i jest używane także w języku codziennym.
Oh weh, das wird bestimmt teuer!
O nie, to na pewno będzie drogie!
Jako odosobnione wykrzyknienie „weh!” (biada!) brzmi szczególnie emocjonalnie i często pojawia się w dramatycznych dialogach lub narracjach literackich.
„Weh!“, rief der König angesichts der schlechten Nachricht.
„Biada!”, zawołał król na wieść o złej wiadomości.
ach
„Ach” (ach) i „weh” (biada) mogą wyrażać żal po osobistej stracie. „Ach” jest w tym znaczeniu używane także w codziennej mowie, podczas gdy „weh” nadaje skardze bardziej przejmujący, patetyczny lub literacki charakter. W zwykłej rozmowie najczęściej pasuje „ach”, a do szczególnie przejmującej skargi raczej „weh”.

Weh, seit ihrem Umzug sehe ich meine Schwester kaum noch.
Biada, od czasu jej przeprowadzki prawie wcale już nie widuję mojej siostry.
Ach, seit ihrem Umzug sehe ich meine Schwester kaum noch.
Ach, od czasu jej przeprowadzki prawie wcale już nie widuję mojej siostry.