
weh
افسوس
ندایی برای بیان درد، شکایت، بهت یا رنج شدید.
O weh, jetzt haben wir den letzten Bus verpasst!
وای، حالا آخرین اتوبوس را از دست دادیم!
افسوس
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

افسوس
ندایی برای بیان درد، شکایت، بهت یا رنج شدید.
O weh, jetzt haben wir den letzten Bus verpasst!
وای، حالا آخرین اتوبوس را از دست دادیم!
«Weh!» (افسوس!) میتواند بهتنهایی بهصورت ندا بیاید و به فعل نیاز ندارد؛ اغلب بعد از آن ضمیر شخصی در حالت Dativ میآید، مثل «weh mir!» (وای بر من!). در گفتوگو یا روایت، این ندا را اغلب بهصورت گفتار مستقیم نقل میکنند.
„Weh mir!“, klagte die Witwe am Grab ihres Mannes.
بیوه کنار قبر شوهرش با تأسف گفت: «وای بر من!»
«weh» (افسوس) اغلب در ترکیب ثابت «o weh!» (وای!) یا «oh weh!» (وای!) میآید. این ترکیب بهت یا تأسف را میرساند و در گفتار روزمره هم رایج است.
Oh weh, das wird bestimmt teuer!
وای، حتماً خیلی گران تمام میشود!
«weh!» (افسوس!) وقتی بهتنهایی بهصورت ندا بیاید، بار عاطفی بسیار شدیدی دارد و اغلب در گفتوگوهای نمایشی یا روایتهای ادبی دیده میشود.
„Weh!“, rief der König angesichts der schlechten Nachricht.
شاه با شنیدن خبر بد فریاد زد: «افسوس!»
آه
«Ach» (آه) و «weh» (افسوس) میتوانند شکایت از یک فقدان شخصی را بیان کنند. «Ach» در این کاربرد در گفتوگوی روزمره هم رایج است، در حالی که «weh» شکایت را شدیدتر، نمایشیتر یا ادبیتر میکند. برای یک گفتوگوی معمولی، اغلب «ach» مناسبتر است و برای شکایتی بسیار شدید، «weh» انتخاب مناسبتری است.

Weh, seit ihrem Umzug sehe ich meine Schwester kaum noch.
افسوس، از وقتی خواهرم اسبابکشی کرده، تقریباً دیگر او را نمیبینم.
Ach, seit ihrem Umzug sehe ich meine Schwester kaum noch.
آه، از وقتی خواهرم اسبابکشی کرده، تقریباً دیگر او را نمیبینم.