
äh
اِمم
در زبان گفتاری برای بیان مکث کوتاه هنگام فکر کردن، عدم اطمینان یا دودلی به کار میرود.
Äh, ich weiß leider nicht, wie das funktioniert.
اِمم، متأسفانه نمیدانم این چطور کار میکند.
اِمم
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

اِمم
در زبان گفتاری برای بیان مکث کوتاه هنگام فکر کردن، عدم اطمینان یا دودلی به کار میرود.
Äh, ich weiß leider nicht, wie das funktioniert.
اِمم، متأسفانه نمیدانم این چطور کار میکند.
«Äh» (اِمم) میتواند پیش از جمله یا در میان آن بیاید. این واژه جزو ساختار اصلی جمله نیست و بنابراین جای فعل را تغییر نمیدهد.
Äh, morgen habe ich schon einen Termin.
اِمم، من فردا از قبل یک قرار دارم.
Morgen habe ich, äh, schon einen Termin.
من، اِمم، فردا از قبل یک قرار دارم.
«Äh» (اِمم) اغلب بین یک گفتهٔ نادرست و اصلاحی که بلافاصله پس از آن میآید قرار میگیرد. لازم نیست در این حالت جمله را از ابتدا شروع کنید.
Wir treffen uns am Dienstag, äh, am Mittwoch.
ما سهشنبه، اِمم، چهارشنبه همدیگر را میبینیم.
وقتی گفتوگویی را مینویسید، میتوانید «äh» (اِمم) را که در میان جمله آمده است، با ویرگول از بقیهٔ جمله جدا کنید. با این کار، جمله با وجود وقفه همچنان خوانا میماند.
Ich habe den Schlüssel, äh, in meiner Jacke gelassen.
کلید را، اِمم، در کتم جا گذاشتم.
هممم
هر دو میانواژه میتوانند هنگام تردید، مکثی برای فکر کردن را نشان دهند. «Äh» (اِمم) معمولاً مکثی را پر میکند که فرد در آن دنبال واژههای مناسب میگردد، درحالیکه «hm» (هممم) بیشتر نشان میدهد که فرد درباره محتوا فکر میکند یا در حال سبکسنگین کردن آن است. برای مکث هنگام دشواری در بیان جمله از «äh» (اِمم) و برای فکرکردن درباره موضوعی که هنوز تصمیمش مشخص نیست از «hm» (هممم) استفاده کنید.

Äh, ich wollte dich fragen, ob du morgen Zeit hast.
اِمم، میخواستم از تو بپرسم که فردا وقت داری یا نه.
Hm, ich überlege noch, ob ich morgen wirklich Zeit habe.
هممم، هنوز دارم فکر میکنم که آیا فردا واقعاً وقت دارم یا نه.