
anbellen
به کسی یا حیوانی پارس کردن
با پارسکردن به کسی یا حیوانی حملهوار نزدیک شدن یا به سمت او پارس کردن.
Der große Hund bellte den Briefträger an.
سگ بزرگ به مأمور پست پارس کرد.
پارس کردن
anbellen – bellte an – hat angebellt
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

به کسی یا حیوانی پارس کردن
با پارسکردن به کسی یا حیوانی حملهوار نزدیک شدن یا به سمت او پارس کردن.
Der große Hund bellte den Briefträger an.
سگ بزرگ به مأمور پست پارس کرد.

با تندی جواب دادن
با لحنی تند، نامهربان یا پرخاشگرانه با کسی صحبت کردن.
Warum bellst du mich ständig an?
چرا مدام سرم داد میزنی؟
| ich | belle an |
|---|---|
| du | bellst an |
| er/sie/es | bellt an |
| wir | bellen an |
| ihr | bellt an |
| sie | bellen an |
| ich | bellte an |
|---|---|
| du | belltest an |
| er/sie/es | bellte an |
| wir | bellten an |
| ihr | belltet an |
| sie | bellten an |
| ich | habe angebellt |
|---|---|
| du | hast angebellt |
| er/sie/es | hat angebellt |
| wir | haben angebellt |
| ihr | habt angebellt |
| sie | haben angebellt |
| du | bell an! belle an!, bill an!, bille an! |
|---|---|
| ihr | bellt an! |
| Sie | bellen Sie an! |
| ich | hatte angebellt |
|---|---|
| du | hattest angebellt |
| er/sie/es | hatte angebellt |
| wir | hatten angebellt |
| ihr | hattet angebellt |
| sie | hatten angebellt |
| ich | werde anbellen |
|---|---|
| du | wirst anbellen |
| er/sie/es | wird anbellen |
| wir | werden anbellen |
| ihr | werdet anbellen |
| sie | werden anbellen |
| ich | belle an |
|---|---|
| du | bellest an |
| er/sie/es | belle an |
| wir | bellen an |
| ihr | bellet an |
| sie | bellen an |
برای نقل قول غیرمستقیم به کار میرود.
| ich | bellte an |
|---|---|
| du | belltest an |
| er/sie/es | bellte an |
| wir | bellten an |
| ihr | belltet an |
| sie | bellten an |
برای آرزوها و جملههای دارای «würde» به کار میرود.
| مصدر | anbellen |
|---|---|
| با zu | anzubellen |
| Partizip I | anbellend |
| Partizip II | angebellt |
«Anbellen» (به سوی کسی پارس کردن) فعلی جداشدنی است. در جملهٔ اصلی، «an» (پیشوند جداشدنی) در پایان جمله میآید؛ در جملهٔ وابسته، فعل یکپارچه میماند و در مصدر همراه با «zu» (نشانهٔ مصدر با zu)، «zu» میان پیشوند و بن فعل قرار میگیرد.
Jeden Morgen bellt uns der Hund der Nachbarn an.
هر روز صبح، سگ همسایهها به ما پارس میکند.
Sie ging weiter, obwohl der Hund sie ständig anbellte.
او به راهش ادامه داد، هرچند سگ مدام به او پارس میکرد.
Der Hund hörte nicht auf, die Passanten anzubellen.
سگ دست از پارس کردن به رهگذران برنمیداشت.
وقتی منظور پارسکردن حیوان است، شخص یا حیوانی که پارس متوجه اوست اغلب مفعول Akkusativ میآید. برای مثال، سگ به مأمور پست، همسایه یا سگ دیگری پارس میکند.
Der Schäferhund bellte einen fremden Hund an.
سگ گله به سگ غریبهای پارس کرد.
اغلب وقتی فاعل یک انسان است و با شخص دیگری صحبت میشود، میتوان معنای مجازی را تشخیص داد. واژههایی مثل «unfreundlich» (نامهربانانه)، «aggressiv» (پرخاشگرانه) یا «sofort» (فوراً) اغلب نشان میدهند که منظور لحن است، نه حیوان.
Der Abteilungsleiter bellte den neuen Mitarbeiter wegen eines kleinen Fehlers an.
رئیس بخش بهخاطر اشتباهی کوچک سر کارمند جدید داد زد.
راه افتادن / با وسیله رفتن به / سر کسی داد زدن / با وسیلهٔ نقلیه زدن
هر دو فعل برای صحبت کردن با کسی به شکلی تند و پرخاشگرانه به کار میروند. «Anfahren» (با تندی حرف زدن با) مستقیماً به صحبت کردن با کسی به شکلی تند یا عصبانی اشاره میکند، درحالیکه «anbellen» (با تندی جواب دادن) تصویر پارس کردن و شیوهای بهخصوص پرخاشگرانه را هم تداعی میکند. برای حملهٔ کلامی بهطور کلی از «anfahren» و برای تندیِ تصویری و آشکار از «anbellen» استفاده کنید.

Die Kundin bellte den Verkäufer wegen der langen Wartezeit an.
مشتری بهخاطر انتظار طولانی با لحنی تند با فروشنده حرف زد.
Die Kundin fuhr den Verkäufer wegen der langen Wartezeit an.
مشتری بهخاطر انتظار طولانی با تندی با فروشنده حرف زد.