
bellen
واقواق کردن
صدای بلند و معمولیای که سگ ایجاد میکند، اغلب برای هشدار دادن، هنگام هیجانزدگی یا برای بازی.
Der Hund des Nachbarn bellt jedes Mal, wenn der Postbote kommt.
سگ همسایه هر بار که پستچی میآید واقواق میکند.
واقواق کردن
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

واقواق کردن
صدای بلند و معمولیای که سگ ایجاد میکند، اغلب برای هشدار دادن، هنگام هیجانزدگی یا برای بازی.
Der Hund des Nachbarn bellt jedes Mal, wenn der Postbote kommt.
سگ همسایه هر بار که پستچی میآید واقواق میکند.

سر کسی داد زدن
بهصورت استعاری، وقتی شخصی با لحن تند، بلند و نامهربانانه سر کسی داد میزند یا او را مورد خطاب قرار میدهد.
Der Feldwebel bellte seine Befehle über den Kasernenhof.
گروهبان دستورهایش را با صدای بلند در محوطهٔ پادگان فریاد زد.
معنای فعل از فاعل آن روشن میشود. اگر فاعل سگ یا حیوانی مشابه باشد، معنای تحتاللفظی منظور است. اگر فاعل انسان باشد، معنای استعاری و منفی منظور است.
Mein Hund bellt nie, er ist sehr ruhig.
سگ من هیچوقت واقواق نمیکند؛ خیلی آرام است.
Der Chef bellte nur „Raus!“ und knallte die Tür zu.
رئیس فقط با پرخاش گفت «بیرون!» و در را محکم به هم کوبید.
یک ضربالمثل بسیار معروف آلمانی با این فعل وجود دارد: «Hunde, die bellen, beißen nicht.» (سگهایی که واقواق میکنند، گاز نمیگیرند.) این ضربالمثل یعنی کسی که با صدای بلند تهدید میکند، اغلب بیخطر است.
Mach dir keine Sorgen wegen seiner wütenden E-Mail. Hunde, die bellen, beißen nicht.
نگران ایمیل عصبانی او نباش. سگهایی که واقواق میکنند، گاز نمیگیرند.
وقتی «bellen» (با خشونت حرف زدن) برای انسانها بهکار میرود، همیشه معنایی بسیار منفی و تحقیرآمیز دارد. این فعل فریاد یا خطاب کوتاه، بلند و نامهربانانهای را توصیف میکند که غیرانسانی یا تهاجمی به نظر میرسد.
Hör auf, mich so anzubellen! Sag es doch in einem normalen Ton.
اینطوری سرم داد نزن! حرفت را با لحنی عادی بگو.
جیغ زدن / داد زدن
«schreien» (داد زدن) و «bellen» (سر کسی داد زدن) هر دو میتوانند یک گفتهٔ بسیار بلند و نامهربانانه را توصیف کنند. «bellen» بهصورت استعاری، حرف زدن را کوتاه، تند و آمرانه نشان میدهد، درحالیکه «schreien» بیشتر بر بلندی صدا تأکید میکند. برای توصیفی خنثی، «schreien» مناسب است؛ وقتی لحن عمداً نامهربانانه است، «bellen» دقیقتر است.

Der Vorgesetzte bellte die Anweisung so schroff, dass alle sofort still waren.
رئیس آن دستور را چنان تند و خشن فریاد زد که همه فوراً ساکت شدند.
Der Lehrer musste im Lärm schreien, damit ihn die Klasse verstand.
معلم مجبور بود وسط سروصدا داد بزند تا کلاس حرفش را بفهمد.