
der Kompromiss
سازش
توافقی میان دو یا چند طرف که در آن هر طرف از بخشی از خواستههای اولیهٔ خود صرفنظر میکند تا به راهحلی مشترک برسند.
Nach langen Verhandlungen fanden die Parteien einen Kompromiss.
طرفها پس از مذاکرات طولانی به سازشی رسیدند.
سازش
der Kompromiss, die Kompromisse
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

سازش
توافقی میان دو یا چند طرف که در آن هر طرف از بخشی از خواستههای اولیهٔ خود صرفنظر میکند تا به راهحلی مشترک برسند.
Nach langen Verhandlungen fanden die Parteien einen Kompromiss.
طرفها پس از مذاکرات طولانی به سازشی رسیدند.
| جنس دستوری | مذکر der |
|---|---|
| جمع | die Kompromisse |
| Genitiv | des Kompromisses |
| مفرد | جمع | |
|---|---|---|
| Nominativ | der Kompromiss | die Kompromisse |
| Akkusativ | den Kompromiss | die Kompromisse |
| Dativ | dem Kompromiss | den Kompromissen |
| Genitiv | des Kompromisses | der Kompromisse |
حرف تعریف با حالت دستوری تغییر میکند و با رنگ نشان داده میشود.
سازش نتیجهٔ مذاکره است. بنابراین، اغلب با فعلهایی به کار میرود که این فرایند را توصیف میکنند؛ برای مثال «einen Kompromiss finden» (به سازش رسیدن)، «einen Kompromiss schließen» (سازش کردن) یا «einen Kompromiss aushandeln» (بر سر سازش مذاکره کردن).
Die beiden Parteien konnten lange keinen Kompromiss finden.
دو طرف مدت زیادی نتوانستند به سازشی برسند.
Am Ende haben sie einen Kompromiss geschlossen.
آنها سرانجام به سازش رسیدند.
برای نام بردن از طرفهای درگیر، تقریباً همیشه از حرف اضافهٔ «zwischen» (بین) همراه با Dativ استفاده میشود. ساختار چنین است: «ein Kompromiss zwischen [Partei A] und [Partei B]» (سازشی بین [طرف A] و [طرف B]).
Der Kompromiss zwischen der Regierung und den Gewerkschaften war schwierig.
سازش بین دولت و اتحادیههای کارگری دشوار بود.
به کسی که حاضر است سازش کند، «kompromissbereit» (سازشپذیر) گفته میشود. این صفت برای توصیف نگرش یک فرد در مذاکرات بسیار مفید است.
Mein Kollege ist sehr stur, er ist überhaupt nicht kompromissbereit.
همکارم خیلی لجباز است و اصلاً سازشپذیر نیست.
مقایسه / توافق حقوقی
هر دو واژه میتوانند به راهحلی مذاکرهشده پس از یک درگیری اشاره کنند. «Vergleich» (توافق حقوقی) بر شکل و اثر حقوقیِ پایان دادن به یک دعوای حقوقی تأکید میکند، در حالی که «Kompromiss» (سازش) بر امتیازهای متقابل تأکید دارد و کلیتر است. در یک دعوای حقوقی، «Vergleich» (توافق حقوقی) مناسبتر است و وقتی هر دو طرف خواستههای متعارض دارند، «Kompromiss» (سازش) مناسبتر است.

Die beiden Parteien fanden einen Kompromiss, indem beide auf einen Teil ihrer Forderungen verzichteten.
دو طرف با صرفنظر کردن هرکدام از بخشی از خواستههایشان به سازش رسیدند.
Die beiden Parteien beendeten den Rechtsstreit mit einem Vergleich.
دو طرف دعوای حقوقی را با یک توافق حقوقی پایان دادند.