
die Rache
zemsta
Działanie, za pomocą którego ktoś celowo wyrządza komuś krzywdę w odwecie za doznaną niesprawiedliwość lub zniewagę; odwet.
Aus Angst vor der Rache seiner Feinde verließ er die Stadt.
Ze strachu przed zemstą wrogów opuścił miasto.
zemsta / mścić się
die Rache
Wczytuję zapisany stan.

zemsta
Działanie, za pomocą którego ktoś celowo wyrządza komuś krzywdę w odwecie za doznaną niesprawiedliwość lub zniewagę; odwet.
Aus Angst vor der Rache seiner Feinde verließ er die Stadt.
Ze strachu przed zemstą wrogów opuścił miasto.

mścić się na kimś
Stałe wyrażenie określające aktywne dokonanie odwetu.
Der Held des Films schwor, an den Mördern seiner Familie Rache zu nehmen.
Bohater filmu przysiągł zemścić się na mordercach swojej rodziny.
| rodzaj | żeński die |
|---|---|
| Genitiv | der Rache |
| liczba pojedyncza | liczba mnoga | |
|---|---|---|
| Nominativ | die Rache | – |
| Akkusativ | die Rache | – |
| Dativ | der Rache | – |
| Genitiv | der Rache | – |
Rodzajnik zmienia się zależnie od przypadku; jest zaznaczony kolorem.
Aby wyrazić powód zemsty, używa się „aus Rache” (z zemsty) jako określenia motywu albo „Rache für” (zemsta za) z Akkusativ jako określenia konkretnego powodu. Cel zemsty łączy się z „an” (na) i Dativ.
Er handelte aus blinder Rache.
Działał z zaślepionej zemsty.
Das war die Rache für den Verrat.
To była zemsta za zdradę.
Częste czasowniki używane w związku z zemstą to „Rache üben” (dokonywać zemsty) i „auf Rache sinnen” (planować zemstę).
Der verstoßene Prinz sann auf Rache an seinem Bruder.
Wygnany książę planował zemstę na swoim bracie.
„Rache” (zemsta) często występuje z określonymi przymiotnikami, które bliżej określają jej charakter. Częste połączenia to „süße Rache” (słodka zemsta), „grausame Rache” (okrutna zemsta) oraz „persönliche Rache” (osobista zemsta).
Für ihn war es die süße Rache, am Ende doch noch zu gewinnen.
Dla niego była to słodka zemsta: ostatecznie jednak wygrał.
Wyrażenie „Rache nehmen” (mścić się) jest najbardziej bezpośrednim i najczęstszym sposobem wyrażenia tego działania. Osoba, na której ktoś się mści, zawsze występuje w Dativ, po przyimku „an” (na).
Sie schwor, an dem Dieb Rache zu nehmen.
Przysięgła zemścić się na złodzieju.
rozliczenie
Oba słowa mogą oznaczać odwet za doznaną krzywdę. „Rache” (zemsta) mocniej podkreśla osobiste pragnienie celowego wyrządzenia komuś krzywdy, natomiast „Abrechnung” (rozliczenie) uwydatnia przenośne wyrównanie rachunków i często pokazuje demonstracyjne zakończenie sprawy. W przypadku osobistego motywu odwetu pasuje „Rache” (zemsta), a o ostatecznym odwecie można powiedzieć także „Abrechnung” (rozliczenie).

Aus Rache zerkratzte er das Auto seines Nachbarn.
Z zemsty porysował samochód sąsiada.
Nach dem Verrat kündigte sie eine schonungslose Abrechnung mit ihrem früheren Geschäftspartner an.
Po zdradzie zapowiedziała bezwzględne rozliczenie ze swoim byłym wspólnikiem biznesowym.