
vernehmen
przesłuchiwać
Język specjalistyczny, szczególnie prawniczy: oficjalnie pytać lub przesłuchiwać osobę, zwłaszcza świadka albo podejrzanego.
Die Polizei wird den Zeugen morgen vernehmen.
Policja przesłucha jutro świadka.
przesłuchiwać / usłyszeć
Wczytuję zapisany stan.

przesłuchiwać
Język specjalistyczny, szczególnie prawniczy: oficjalnie pytać lub przesłuchiwać osobę, zwłaszcza świadka albo podejrzanego.
Die Polizei wird den Zeugen morgen vernehmen.
Policja przesłucha jutro świadka.

usłyszeć
Podniosły, wychodzący z użycia styl: usłyszeć dźwięk, odgłos lub głos albo go zauważyć.
Plötzlich vernahm er ein leises Knistern im Gebüsch.
Nagle usłyszał ciche trzaski w zaroślach.
„Vernehmen” to czasownik nierozdzielnie złożony. Przedrostek „ver-” pozostaje na stałe połączony z tematem czasownika „nehmen” we wszystkich czasach i konstrukcjach zdaniowych.
Der Richter vernahm den Angeklagten den ganzen Vormittag.
Sędzia przesłuchiwał oskarżonego przez cały ranek.
Czasownik jest utworzony od „nehmen” (brać). Przedrostek „ver-” nadaje słowu znaczenie przyswajania lub uzyskiwania informacji poprzez przesłuchiwanie albo słuchanie.
Man konnte aus der Ferne laute Rufe vernehmen.
Z oddali można było usłyszeć głośne wołania.
To znaczenie słowa „vernehmen” (przesłuchiwać) należy do języka specjalistycznego wymiaru sprawiedliwości i policji. W codziennym języku używa się zamiast niego słów takich jak „befragen” (pytać) lub „verhören” (przesłuchiwać).
Der Beschuldigte wurde von der Staatsanwaltschaft vernommen.
Podejrzany został przesłuchany przez prokuraturę.
W tym znaczeniu czasownik „vernehmen” (przesłuchiwać) zawsze łączy się z dopełnieniem w Akkusativ, które oznacza przesłuchiwaną osobę. Jej rolę często dodaje się za pomocą „als” (jako), na przykład w wyrażeniu „jemanden als Zeugen vernehmen” (przesłuchiwać kogoś jako świadka).
Die Kriminalpolizei wird sie als Zeugin vernehmen.
Policja kryminalna przesłucha ją jako świadka.
W znaczeniu „hören” (słyszeć) słowo „vernehmen” (usłyszeć) jest podniosłe i nieco przestarzałe. Występuje głównie w literaturze lub bardzo formalnym języku, aby opisać świadome usłyszenie dźwięku.
In der Stille der Nacht vernahm sie plötzlich Schritte im Flur.
W nocnej ciszy nagle usłyszała kroki na korytarzu.
słyszeć / słuchać
Oba słowa mogą oznaczać odbieranie uszami dźwięku lub głosu. „Hören” (słyszeć) jest neutralnym i obecnie używanym słowem, natomiast „vernehmen” (usłyszeć) w tym znaczeniu brzmi podniośle lub przestarzale. W zwykłych codziennych sytuacjach zazwyczaj pasuje więc „hören”, a w starszych lub celowo podniosłych tekstach może pojawić się także „vernehmen”.

In der alten Erzählung vernahm der Wanderer ein leises Geräusch im Wald.
W starej opowieści wędrowiec usłyszał w lesie cichy dźwięk.
Ich hörte im Flur ein leises Geräusch.
Na korytarzu usłyszałem cichy dźwięk.