
vernehmen
بازجویی کردن
(زبان تخصصی، بهویژه حقوقی) شخصی، بهخصوص شاهد یا متهمی را بهطور رسمی پرسوجو یا بازجویی کردن.
Die Polizei wird den Zeugen morgen vernehmen.
پلیس فردا از شاهد بازجویی خواهد کرد.
بازجویی کردن / شنیدن
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

بازجویی کردن
(زبان تخصصی، بهویژه حقوقی) شخصی، بهخصوص شاهد یا متهمی را بهطور رسمی پرسوجو یا بازجویی کردن.
Die Polizei wird den Zeugen morgen vernehmen.
پلیس فردا از شاهد بازجویی خواهد کرد.

شنیدن
(ادبی، رو به قدیمی شدن) صدا، سروصدا یا صدایی را شنیدن یا دریافتن.
Plötzlich vernahm er ein leises Knistern im Gebüsch.
ناگهان صدای ترقتروق آرامی را از میان بوتهها شنید.
«Vernehmen» (بازجویی کردن یا شنیدن) یک فعل جدانشدنی است. پیشوند «ver-» در همه زمانها و ساختارهای جمله بهطور ثابت به بن فعل «nehmen» میچسبد.
Der Richter vernahm den Angeklagten den ganzen Vormittag.
قاضی تمام صبح از متهم بازجویی کرد.
این فعل از «nehmen» (گرفتن) ساخته شده است. پیشوند «ver-» به واژه معنای دریافتن یا پی بردن به چیزی از راه پرسوجو یا شنیدن میدهد.
Man konnte aus der Ferne laute Rufe vernehmen.
از دور میشد فریادهای بلندی را شنید.
این معنای «vernehmen» (بازجویی کردن) به زبان تخصصی دستگاه قضایی و پلیس تعلق دارد. در زبان روزمره، بهجای آن از واژههایی مانند «befragen» (پرسوجو کردن) یا «verhören» (بازجویی کردن) استفاده میشود.
Der Beschuldigte wurde von der Staatsanwaltschaft vernommen.
دادستانی از متهم بازجویی کرد.
در این معنا، «vernehmen» (بازجویی کردن) همیشه با یک مفعول Akkusativ میآید که شخص مورد پرسوجو را نشان میدهد. نقش شخص نیز اغلب با «als» (بهعنوان) اضافه میشود؛ برای مثال، «jemanden als Zeugen vernehmen» (از کسی بهعنوان شاهد بازجویی کردن).
Die Kriminalpolizei wird sie als Zeugin vernehmen.
پلیس جنایی از او بهعنوان شاهد بازجویی خواهد کرد.
«vernehmen» (شنیدن) در معنای «hören» (شنیدن)، ادبی و تا حدی قدیمی است. این واژه بیشتر در ادبیات یا زبان بسیار رسمی به کار میرود تا دریافت آگاهانه یک صدا را توصیف کند.
In der Stille der Nacht vernahm sie plötzlich Schritte im Flur.
در سکوت شب، ناگهان صدای قدمهایی را در راهرو شنید.
شنیدن / گوش دادن
هر دو واژه میتوانند به معنی دریافتن یک صدا یا صدای کسی با گوش باشند. «Hören» (شنیدن) در این معنی واژهای خنثی و امروزی است، درحالیکه «vernehmen» (شنیدن) در این معنی ادبی یا رو به قدیمی شدن به نظر میرسد. بنابراین در موقعیتهای معمول روزمره معمولاً از «hören» استفاده میشود، درحالیکه «vernehmen» را میتوان در متنهای قدیمی یا عمداً ادبی نیز دید.

In der alten Erzählung vernahm der Wanderer ein leises Geräusch im Wald.
در آن داستان قدیمی، مسافر صدای آرامی را در جنگل شنید.
Ich hörte im Flur ein leises Geräusch.
من در راهرو صدای آرامی شنیدم.