
nun
اکنون
زمان حال را نشان میدهد و مترادف «الان» است.
Früher war hier ein Feld, nun steht hier ein Supermarkt.
قبلاً اینجا یک زمین بود، اما حالا اینجا یک سوپرمارکت است.
اکنون / پس / خب
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

اکنون
زمان حال را نشان میدهد و مترادف «الان» است.
Früher war hier ein Feld, nun steht hier ein Supermarkt.
قبلاً اینجا یک زمین بود، اما حالا اینجا یک سوپرمارکت است.

پس
نتیجه یا پیامدی منطقی از گفتههای پیشین را بیان میکند و برای نتیجهگیری به کار میرود. معنایی مانند «برای همین» یا «در نتیجه» دارد.
Du hast lange geübt, nun sollte die Prüfung kein Problem sein.
مدت زیادی تمرین کردهای، پس امتحان نباید مشکلی باشد.

خب
بهعنوان واژهای پُرکننده یا نقشی برای نرمتر کردن گفته، نشان دادن کمی ناچاری یا ادامه دادن روایت به کار میرود.
Nun gut, dann machen wir es eben auf deine Art.
خب، پس همین کار را به روش تو انجام میدهیم.

خب؟
بهعنوان واژهای پرسشی و کوتاه برای برانگیختن واکنش یا پاسخ به کار میرود و معنایی مانند «خب، حالا؟» یا «چی شده؟» دارد.
Ich habe alles erzählt. Nun? Was sagst du dazu?
همهچیز را برایت تعریف کردم. خب؟ نظرت دربارهاش چیست؟
اگر «nun» (اکنون یا پس) در ابتدای جمله بیاید، معمولاً فعل صرفشده بلافاصله پس از آن میآید. این ترتیب واژهها، یعنی وارونگی، وقتی معمول است که «nun» (اکنون یا پس) نتیجهای زمانی یا منطقی را بیان کند.
Nun beginnt die Vorstellung.
حالا نمایش شروع میشود.
Er hat viel gelernt, nun ist er bereit für den Test.
او خیلی درس خوانده است، پس برای امتحان آماده است.
برای تشخیص معنا، به ساختار جمله توجه کنید. اگر «nun» (پس) نتیجهای منطقی را بیان کند، معنایی مانند «برای همین» دارد. اگر زمانی را نشان دهد، معنایی مانند «الان» دارد. وقتی در میان جمله بهعنوان واژهای نقشی میآید، اغلب احساسی را بیان میکند.
Es hat geregnet. Nun sind die Straßen nass.
باران بارید. حالا خیابانها خیساند.
Was sollen wir nun tun?
حالا باید چه کار کنیم؟
«nun» (اکنون) در معنای «الان» اغلب در زبان نوشتاری یا در سبکی کمی رسمیتر و روایی به کار میرود. میتواند گذار به بخش بعدی را در یک داستان یا استدلال نشان دهد.
Nach langer Diskussion kamen sie nun zu einem Ergebnis.
پس از گفتوگویی طولانی، اکنون به نتیجهای رسیدند.
«nun» (خب) بهعنوان واژهای نقشی، بخشی از عبارتهای ثابتی مانند «nun ja» (خب، بله) یا «nun gut» (بسیار خب) است. این عبارتها اغلب کمی ناچاری یا پذیرفتن را نشان میدهند.
Nun ja, da kann man nichts machen.
خب، کاری از دست آدم برنمیآید.
پرسش تکواژهای «Nun?» (خب؟) دعوتی بسیار مستقیم برای حرف زدن یا واکنش نشان دادن است. این پرسش در مخاطب انتظار ایجاد میکند.
Ich habe meine Geschichte beendet. Nun? Was meinst du?
داستانم را تمام کردم. خب؟ تو چه فکری میکنی؟
بعد
وقتی گام بعدی از یک وضعیت مشخص حاصل میشود، «dann» (پس) و «nun» (پس) هر دو میتوانند مناسب باشند. «dann» بیشتر بر پیامد تأکید میکند، درحالیکه «nun» مرحلهای را که اکنون به آن رسیدهایم یا گذار به این گام را برجسته میکند. برای یک پیامدِ صرف، «dann» مناسب است؛ برای گذارِ فعلی، «nun» طبیعیتر به نظر میرسد.

Die Koffer sind gepackt, nun fahren wir zum Bahnhof.
چمدانها بسته شدهاند، پس حالا به ایستگاه قطار میرویم.
Die Koffer sind gepackt, dann fahren wir zum Bahnhof.
چمدانها بسته شدهاند، پس به ایستگاه قطار میرویم.