
der Schlund
حلق
ناحیهٔ کالبدشناختی در بخش پشتی دهان و گلو که مری و نای را به هم وصل میکند.
Beim Schlucken gelangt die Nahrung vom Mund in den Schlund.
هنگام بلع، غذا از دهان وارد حلق میشود.
حلق / پرتگاه
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

حلق
ناحیهٔ کالبدشناختی در بخش پشتی دهان و گلو که مری و نای را به هم وصل میکند.
Beim Schlucken gelangt die Nahrung vom Mund in den Schlund.
هنگام بلع، غذا از دهان وارد حلق میشود.

پرتگاه
گشودگی یا پرتگاهی عمیق، تاریک و اغلب ترسناک؛ برای مثال در یک غار یا دره.
Er blickte vorsichtig in den finsteren Schlund der Höhle.
او با احتیاط به پرتگاه تاریک غار نگاه کرد.

پوزهٔ باز
دهان کاملاً بازِ یک حیوان بزرگ شکارچی.
Der Löwe riss seinen gewaltigen Schlund auf und brüllte.
شیر دهان عظیمش را باز کرد و غرید.
«Schlund» (حلق / پرتگاه / پوزهٔ باز) واژهای پرقدرت و تصویری است که بیشتر در زبان نوشتاری، متنهای ادبی یا زبان تخصصی، بهویژه در آناتومی، به کار میرود. این واژه در زبان گفتاری روزمره نسبتاً کمکاربرد است.
Der Dichter beschrieb den dunklen Schlund der Unterwelt.
شاعر پرتگاه تاریک دنیای زیرین را توصیف کرد.
«Schlund» (حلق) در معنای کالبدشناختی در بافت پزشکی یا زیستشناسی به کار میرود. واژههایی مانند «Rachen» (گلو)، «Speiseröhre» (مری) یا فعلهایی مانند «schlucken» (بلعیدن) به این معنا اشاره میکنند.
Der Arzt untersuchte den Schlund des Patienten auf Entzündungen.
پزشک حلق بیمار را از نظر التهاب بررسی کرد.
در معنای «Abgrund» (پرتگاه)، واژهٔ «Schlund» (پرتگاه) اغلب با صفتهایی مانند «tief» (عمیق)، «dunkel» (تاریک) یا «finster» (تاریک و هراسانگیز) ترکیب میشود. یکی از کارهای معمول این است که «in den Schlund zu blicken» (به پرتگاه نگاه کردن) یا «in den Schlund zu stürzen» (به پرتگاه سقوط کردن).
Die Bergsteiger standen am Rande eines tiefen Schlundes.
کوهنوردان در لبهٔ پرتگاهی عمیق ایستاده بودند.
وقتی این واژه به دهان یک حیوان اشاره میکند، معمولاً منظور حیوانی بزرگ یا خطرناک است. تعبیر رایج این است که حیوان «seinen Schlund aufreißt» (دهانش را کاملاً باز میکند).
Das Krokodil riss seinen gewaltigen Schlund auf.
تمساح دهان عظیمش را کاملاً باز کرد.
گردن / گلو
هر دو واژه میتوانند به ناحیهای داخلی در گلو اشاره کنند. «Hals» (گلو) واژهٔ معمول و کلی برای ناراحتیهای ناحیهٔ گلو است، درحالیکه «Schlund» (حلق) به ناحیهای محدودتر در بخش پشتی دهان و گلو اشاره میکند و از نظر سبکی نشاندارتر است. در گفتوگوی روزمره معمولاً «Hals» (گلو) به کار میرود؛ «Schlund» (حلق) بیشتر در عبارتهای خاص یا تصویری دیده میشود.

Im alten Roman klagte der Ritter über Schmerzen im Schlund.
شوالیه در آن رمان قدیمی از درد حلقش شکایت کرد.
Beim Schlucken sagte sie im Alltag einfach: Mein Hals tut weh.
او در گفتوگوی روزمره بهسادگی گفت: گلویم درد میکند.