
doch
ama
Önceki ifadeye karşıtlık veya sınırlama bildirir; bu durumda “jedoch” (ancak) veya “aber” (ama) anlamına gelir.
Er war müde, doch er arbeitete weiter.
Yorgundu ama çalışmaya devam etti.
ama
Kayıtlı durumun yükleniyor.

ama
Önceki ifadeye karşıtlık veya sınırlama bildirir; bu durumda “jedoch” (ancak) veya “aber” (ama) anlamına gelir.
Er war müde, doch er arbeitete weiter.
Yorgundu ama çalışmaya devam etti.

yine de
Bir engelle karşılaşılmasına veya beklenenin tersine bir şeyin gerçekleştiğini bildirir; bu durumda “trotzdem” (yine de) veya “dennoch” (buna rağmen) anlamına gelir.
Eigentlich wollte ich zu Hause bleiben, aber dann bin ich doch mitgekommen.
Aslında evde kalmak istiyordum ama sonra yine de geldim.

gerçekten
Bir ifadenin, sanılan veya ileri sürülen bir yanlışın tersine doğru olduğunu vurgular. Bu kullanım çoğu zaman bir çelişkiye işaret eder.
Du behauptest, ich hätte nichts gesagt, aber ich habe es doch erklärt.
Hiçbir şey söylemediğimi iddia ediyorsun ama ben gerçekten açıkladım.

sonuçta
Bilinen, açıkça görülen veya özellikle doğrulanan bir gerçeği vurgular. Bu kullanım yaklaşık olarak “schließlich” (sonuçta) veya “ja” (evet) anlamına gelir.
Du kennst ihn doch schon seit vielen Jahren.
Onu sonuçta yıllardır tanıyorsun.

hadi
Bir rica, öneri veya isteği daha dostça ve aynı zamanda biraz daha ısrarcı hâle getirir.
Komm doch morgen mit ins Kino.
Hadi yarın sinemaya bizimle gel.

aksine
Olumsuz bir ifadeye bağımsız yanıt olarak kullanılır ve o ifadeye güçlü biçimde karşı çıkar.
„Du hast das nicht gewusst.“ – „Doch!“
“Bunu bilmiyordun.” – “Aksine!”
“Doch” iki ana cümleyi birbirine bağladığında önüne genellikle virgül gelir. İkinci ana cümlede çekimli fiilin ikinci sırada olduğu normal kelime sırası korunur.
Die Entscheidung war schwierig, doch wir fanden gemeinsam eine Lösung.
Karar zordu ama birlikte bir çözüm bulduk.
“Doch” bir anlam parçacığı olarak özellikle günlük konuşma dilinde sıkça kullanılır. Tam olarak nasıl bir etki yarattığı çoğu zaman durumdan ve vurgudan anlaşılır.
Das ist doch wirklich nicht schwer.
Bu gerçekten zor değil.
Bir görüşe karşı çıkılırken “doch” sıkça cümlenin orta bölümünde yer alır ve genellikle vurgulanır. Konuşan, böylece daha önce söylenen bir şeye açıkça itiraz eder.
Ich habe dich doch gestern angerufen.
Seni dün gerçekten aradım.
Zaten bilinen veya açık olan bir durum için “doch” sıkça “du weißt doch” (biliyorsun sonuçta), “du kennst doch” (tanıyorsun sonuçta) veya “es ist doch” (öyle sonuçta) gibi yapılarda kullanılır. Konuşan böylece ortak bilgi olarak kabul edilen bir şeyi hatırlatır.
Du weißt doch, dass der Laden montags geschlossen ist.
Dükkânın pazartesileri kapalı olduğunu biliyorsun sonuçta.
Ricalarda ve önerilerde “doch” sıkça doğrudan emir kipinden sonra veya öneri cümlesindeki özneden sonra gelir. Böylece istek kulağa nazik gelir ama yine de güçlü bir vurgu taşıyabilir.
Schau doch kurz in den Briefkasten.
Hadi posta kutusuna bir bak.
Wir könnten doch gemeinsam zu Fuß gehen.
Hadi birlikte yürüyerek gidelim.
Olumsuz bir ifadeye cevap olarak “Doch!” (Aksine!) tek başına kullanılabilir. Bu durumda tek başına tam ve vurgulu bir karşılık oluşturur. Büyük harfle yazılır ve söylenirken veya yazılırken genellikle ünlem işaretiyle kullanılır.
„Du hast den Schlüssel nicht gefunden.“ – „Doch!“
“Anahtarı bulamadın.” – “Aksine, buldum!”
de / da
“Auch” (de / da) ve “doch” (hadi), bir emri güçlendirebilir. “Auch” emri ek bir beklenti veya dikkat edilmesi gereken bir şey olarak gösterir. Bu tür emirlerde “doch” ise genellikle teşvik edici veya dostça ısrarcı bir etki yaratır. İkisi de aynı cümlede kullanılabilir, ancak cümlenin havasını değiştirir.

Zieh doch deine Jacke an, bevor du hinausgehst.
Hadi, dışarı çıkmadan önce ceketini giy.
Zieh auch ja deine Jacke an, bevor du hinausgehst.
Dışarı çıkmadan önce ceketini de mutlaka giy.