
doch
jednak / ale
Wyraża przeciwstawienie lub ograniczenie w stosunku do wcześniejszej wypowiedzi; oznacza wtedy mniej więcej „jedoch” (jednak) lub „aber” (ale).
Er war müde, doch er arbeitete weiter.
Był zmęczony, ale nadal pracował.
jednak / przecież
Wczytuję zapisany stan.

jednak / ale
Wyraża przeciwstawienie lub ograniczenie w stosunku do wcześniejszej wypowiedzi; oznacza wtedy mniej więcej „jedoch” (jednak) lub „aber” (ale).
Er war müde, doch er arbeitete weiter.
Był zmęczony, ale nadal pracował.

mimo to
Wyraża, że coś dzieje się mimo przeszkody lub wbrew oczekiwaniom; oznacza wtedy „trotzdem” (mimo to) lub „dennoch” (niemniej jednak).
Eigentlich wollte ich zu Hause bleiben, aber dann bin ich doch mitgekommen.
Właściwie chciałem zostać w domu, ale ostatecznie poszedłem z nimi.

przecież
Podkreśla, że wypowiedź jest prawdziwa wbrew przypuszczaniu lub twierdzeniu, że jest fałszywa. Często wskazuje na sprzeczność.
Du behauptest, ich hätte nichts gesagt, aber ich habe es doch erklärt.
Twierdzisz, że nic nie powiedziałem, ale przecież ci to wyjaśniłem.

przecież
Podkreśla znany już, oczywisty lub stanowczo potwierdzany fakt. W tym użyciu oznacza mniej więcej „schließlich” (przecież) lub „ja” (jak wiesz).
Du kennst ihn doch schon seit vielen Jahren.
Przecież znasz go już od wielu lat.

może
Sprawia, że prośba, propozycja lub polecenie brzmią przyjaźniej, a jednocześnie są nieco bardziej natarczywe.
Komm doch morgen mit ins Kino.
Może jutro pójdziesz z nami do kina.

ależ tak
Występuje jako samodzielna odpowiedź na przeczącą wypowiedź i stanowczo jej zaprzecza.
„Du hast das nicht gewusst.“ – „Doch!“
„Nie wiedziałeś o tym.” – „Ależ wiedziałem!”
Kiedy „doch” (jednak) łączy dwa zdania główne, zwykle stoi przed nim przecinek. W drugim zdaniu głównym pozostaje zwykły szyk, z czasownikiem odmienionym na drugim miejscu.
Die Entscheidung war schwierig, doch wir fanden gemeinsam eine Lösung.
Decyzja była trudna, ale wspólnie znaleźliśmy rozwiązanie.
Jako partykuła modalna „doch” (jednak) szczególnie często występuje w mówionym języku codziennym. Jego dokładne działanie często można rozpoznać po sytuacji i intonacji.
Das ist doch wirklich nicht schwer.
To przecież naprawdę nie jest trudne.
Przy wyrażaniu sprzeciwu „doch” (przecież) często występuje w środku zdania i zwykle jest akcentowane. Mówiący wyraźnie podważa w ten sposób wcześniejsze twierdzenie.
Ich habe dich doch gestern angerufen.
Przecież dzwoniłem do ciebie wczoraj!
Przy znanym już lub oczywistym fakcie „doch” (przecież) często występuje w takich schematach jak „du weißt doch” (przecież wiesz), „du kennst doch” (przecież znasz) lub „es ist doch” (przecież jest). Mówiący przypomina w ten sposób o czymś uznawanym za wspólnie znane.
Du weißt doch, dass der Laden montags geschlossen ist.
Przecież wiesz, że sklep jest zamknięty w poniedziałki.
W prośbach i propozycjach „doch” (może) często stoi bezpośrednio po trybie rozkazującym albo po podmiocie w zdaniu wyrażającym propozycję. Dzięki temu polecenie brzmi przyjaźnie, choć nadal może być natarczywe.
Schau doch kurz in den Briefkasten.
Może zajrzysz na chwilę do skrzynki?
Wir könnten doch gemeinsam zu Fuß gehen.
Może poszlibyśmy tam razem pieszo?
Jako odpowiedź na przeczącą wypowiedź „Doch!” (Ależ tak!) może występować samo. Tworzy wtedy pełną, dobitną reakcję sprzeciwu i jest pisane wielką literą, a w mowie lub piśmie zwykle występuje z wykrzyknikiem.
„Du hast den Schlüssel nicht gefunden.“ – „Doch!“
„Nie znalazłeś klucza.” – „Ależ znalazłem!”
też / nawet
„Auch” (też) i „doch” (może) mogą wzmacniać polecenie. „Auch” przedstawia je jako dodatkowe oczekiwanie lub coś, o czym należy pamiętać. W takich poleceniach „doch” zwykle brzmi zachęcająco, przyjaźnie, ale jednocześnie stanowczo. Oba słowa mogą pasować do tego samego zdania, ale zmieniają jego ton.

Zieh doch deine Jacke an, bevor du hinausgehst.
Może załóż kurtkę, zanim wyjdziesz.
Zieh auch ja deine Jacke an, bevor du hinausgehst.
Koniecznie załóż kurtkę, zanim wyjdziesz.