
doch
اما
تضاد یا محدودیتی را در برابر گفته قبلی بیان میکند؛ در این کاربرد تقریباً به معنی «jedoch» (بااینحال) یا «aber» (اما) است.
Er war müde, doch er arbeitete weiter.
او خسته بود، اما به کارش ادامه داد.
اما / بااینحال
در حال بارگذاری وضعیت ذخیرهشده شما.

اما
تضاد یا محدودیتی را در برابر گفته قبلی بیان میکند؛ در این کاربرد تقریباً به معنی «jedoch» (بااینحال) یا «aber» (اما) است.
Er war müde, doch er arbeitete weiter.
او خسته بود، اما به کارش ادامه داد.

بااینحال
میرساند که چیزی با وجود مانع یا برخلاف انتظار رخ میدهد؛ در این کاربرد به معنی «trotzdem» (بااینحال) یا «dennoch» (بااینهمه) است.
Eigentlich wollte ich zu Hause bleiben, aber dann bin ich doch mitgekommen.
راستش میخواستم در خانه بمانم، اما آخرش با آنها آمدم.

اتفاقاً
تأکید میکند که گفتهای با وجود ادعای خلاف آن درست است. این واژه اغلب به تناقض اشاره میکند.
Du behauptest, ich hätte nichts gesagt, aber ich habe es doch erklärt.
تو ادعا میکنی که من چیزی نگفتهام، اما من واقعاً توضیحش دادم.

که میدانی
بر واقعیتی آشنا، بدیهی یا مؤکداً تأییدشده تأکید میکند. در این کاربرد تقریباً به معنی «schließlich» (بالاخره) یا «ja» (که میدانی) است.
Du kennst ihn doch schon seit vielen Jahren.
تو که سالهاست او را میشناسی.

لطفاً
درخواست، پیشنهاد یا دستوری را دوستانهتر و درعینحال کمی مؤکدتر میکند.
Komm doch morgen mit ins Kino.
فردا هم یکوقت با ما بیا سینما.

چرا، اتفاقاً
در پاسخ مستقل به گفتهای منفی به کار میرود و با تأکید با آن مخالفت میکند.
„Du hast das nicht gewusst.“ – „Doch!“
«تو این را نمیدانستی.» ـ «چرا، میدانستم!»
وقتی «doch» دو جمله اصلی را به هم وصل میکند، معمولاً پیش از آن ویرگول میآید. در جمله اصلی دوم، ترتیب معمول جمله حفظ میشود و فعل صرفشده در جایگاه دوم میماند.
Die Entscheidung war schwierig, doch wir fanden gemeinsam eine Lösung.
تصمیم سختی بود، اما با هم راهحلی پیدا کردیم.
«doch» بهعنوان ذره وجهی، بهویژه در زبان گفتاری روزمره بسیار رایج است. کاربرد دقیق آن را اغلب از موقعیت و تکیه کلام میتوان فهمید.
Das ist doch wirklich nicht schwer.
این که واقعاً سخت نیست.
برای بیان مخالفت، «doch» اغلب در بخش میانی جمله میآید و معمولاً بر آن تکیه میشود. به این ترتیب، گوینده ادعای قبلی را صریحاً زیر سؤال میبرد.
Ich habe dich doch gestern angerufen.
من که دیروز به تو زنگ زدم!
برای اشاره به واقعیتی آشنا یا بدیهی، «doch» اغلب در الگوهایی مثل «du weißt doch» (که میدانی)، «du kennst doch» (که میشناسی) یا «es ist doch» (که چنین است) میآید. گوینده با این کار چیزی را یادآوری میکند که دانستهای مشترک به شمار میرود.
Du weißt doch, dass der Laden montags geschlossen ist.
تو که میدانی فروشگاه دوشنبهها تعطیل است.
در درخواستها و پیشنهادها، «doch» اغلب بلافاصله پس از فعل امر یا پس از نهاد در جمله پیشنهادی میآید. این جایگاه لحن درخواست را دوستانه میکند، هرچند ممکن است همچنان مؤکد باشد.
Schau doch kurz in den Briefkasten.
یک نگاهی به صندوق پست بینداز.
Wir könnten doch gemeinsam zu Fuß gehen.
میتوانیم با هم پیاده برویم.
در پاسخ به گفتهای منفی، «Doch!» میتواند بهتنهایی بیاید. در این حالت، پاسخی کامل و مؤکد برای مخالفت است و با حرف بزرگ نوشته میشود و معمولاً با علامت تعجب گفته یا نوشته میشود.
„Du hast den Schlüssel nicht gefunden.“ – „Doch!“
«کلید را پیدا نکردی.» ـ «چرا، پیدا کردم!»
هم / حتی
«Auch» (هم) و «doch» (لطفاً) میتوانند یک دستور را تقویت کنند. «Auch» دستور را بهصورت یک انتظار اضافی یا چیزی که باید به آن توجه شود مطرح میکند. «Doch» در چنین دستورهایی معمولاً لحنی تشویقکننده یا دوستانه اما مؤکد دارد. هر دو میتوانند در یک جمله به کار بروند، اما لحن جمله را تغییر میدهند.

Zieh doch deine Jacke an, bevor du hinausgehst.
قبل از اینکه بیرون بروی، لطفاً ژاکتت را بپوش.
Zieh auch ja deine Jacke an, bevor du hinausgehst.
قبل از اینکه بیرون بروی، حتماً ژاکتت را بپوش.